็จ้องมองเธอและเบนสายตาไปมองที่ชายชราลึกลับที่กำลังไล่ตามมา
“ทำไมไม่หนีต่อล่ะ?” ชายชราหัวเราะเยาะ
ชายชราไม่รีบร้อนเพราะเขามองว่าว่าโจวอี้และเซี่ยหลู่ไม่ต่างอะไรกับลูกแกะบนเขียงที่เขาสามารถฆ่าได้ทุกเมื่อหากต้องการ
“ความเร็วของเราช้ากว่าของแกนิดหน่อย” โจวอี้พูดอย่างเมินเฉย มือข้างหนึ่งถือไม้เท้าไว้
“หึหึ เจ้ายังมีสำนึกรู้ดีอยู่นะ แต่สายไปเสียแล้ว วันนี้เจ้าจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนหญิงงามผู้นี้ ข้าจะเอาตัวไปกับข้า!” ชายชราหัวเราะ
“ตาแก่ ทำไมแกถึงขี้ขลาดขนาดนี้?” โจวอี้ถาม
“ขี้ขลาด? ข้าเนี่ยนะขี้ขลาด ฮ่าฮ่าฮ่า นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดที่ข้าได้ยินในช่วงหลายปีที่ผ่านมา” ชายชราหัวเราะ
“ไอ้แก่ ถ้าแกไม่ขี้ขลาด ถ้างั้นทำไมต้องใส่หน้ากากไม่กล้าแสดงใบหน้าที่แท้จริง? มันก็แค่แกขี้ขลาด ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดเผยว่าตัวเองเป็นใครใช่ไหม?” โจวอี้หัวเราะเยาะ
“โอ้ คิดจะหลอกข้าเหรอ?”
ชายชราส่ายหัวและพูดอย่างเหยียดหยามว่า “เพราะริมถนนหลวงสายนั้น ข้าไม่ต้องการให้คนทั่วไปเห็น แต่ตอนนี้มีแค่พวกเราสามคนอยู่ที่นี่… เอ๊ะ ไม่สิ ๆ ยังมีผู้ใช้พลังธาตุอีกสองคนที่กำลังตามมา พวกเขาซื่อสัตย์และภักดีต่อพวกเจ้าจริง ๆ รู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าแต่ก็ยังตามมาถูกฝังไปพร้อมกับพวกเจ้า”
โจวอี้มองไปที่ชายหนุ่มและหญิงสาวซึ่งกำลังวิ่งเข้ามา
โจวอี้รู้จักสองคนนี้
พวกเขาทั้งหมดอยู่ภายใต้คำสั่งของเซี่ยหลู่
พวกเขาโจมตีชายชรา
