ต้องการให้ฉันทำอะไร?”
“ทุกอย่าง” โจวอี้หายใจเข้าลึก ก่อนจะยืนขึ้นและพูดว่า “ถ้านายเต็มใจที่จะติดตามฉัน นั่นก็เท่ากับว่านายกำลังจะขายชีวิตของนายให้ฉัน และสิ่งที่ฉันต้องการก็คือความภักดีและความสามารถของนาย”
“ฉันขอเวลาคิดเรื่องนี้หน่อย” เหมิงเทียนอ้าวกล่าว
“ได้แน่นอน!”
โจวอี้โยนก้นบุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่ ก่อนจะหันหลังและเดินไปที่ประตู “ฉันให้เวลานายคิดเรื่องนี้แค่สองวัน ถ้านายตกลงก็มาหาฉันโดยตรงที่โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง หรือติดต่อเฉิงฮ่าวก็ได้ เขาเป็นคนของฉัน แต่ถ้านายไม่ตกลง ให้ถือว่าคืนนี้เราไม่เคยเจอกัน”
“เฉิงฮ่าวคนไหน?” สีหน้าของคนถามเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“มันจะมีเฉิงฮ่าวสักกี่คนล่ะในเมืองจินหลิง” โจวอี้พูดจบก็เดินหายลับไปจากประตู
ครู่ต่อมา
โจวอี้มาเจอกับเฉิงฮ่าวที่ลานบ้านนอกกำแพง ในขณะที่พวกเขากำลังจะออกไป โทรศัพท์ของเฉิงฮ่าวก็ดังขึ้น
“เป็นเหมิงเทียนอ้าว” เฉิงฮ่าวบอกเจ้าของสายที่โทรมา
“ไปพบเขา! ผมคิดว่าคุณจะสามารถปัดเป่าความกังวลของเหมิงเทียนอ้าวได้บ้าง” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
“ได้!”
เฉิงฮ่าวพยักหน้าเบา ๆ
ภายในห้องโถงของบ้านสไตล์ตะวันตก เมื่อเหมิงเทียนอ้าวได้ยินเสียงที่ดังมาจากโทรศัพท์มือถือ เขาก็ขมวดคิ้วอย่างหนัก
เขาทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะกาแฟแล้วจุดบุหรี่ขึ้นอีกมวน นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา
ความรู้สึกของการถูกจ้องมอง และการถูกตรวจสอบจากคนอื่นมันทำให้เขาหดหู่
แต่
