อย่างขมขื่น “เฒ่าหลิน คุณเข้าใจผิดแล้ว วันนี้เป็นวันเกิดของลูกชายผม พ่อของเพื่อนร่วมชั้นของลูกชายผมเป็นคนแกะสลักหยกชิ้นนี้ด้วยตัวเองเพื่อมอบให้เป็นของขวัญ… ตอนแรกผมไม่ได้สนใจมันเพราะผมมองไม่ออก ผมแค่รู้สึกเย็น ๆ สบาย ๆ ตอนที่ผมสัมผัสมันก็แค่นั้น แต่ต่อมา…”
จากนั้นเฉิงกั๋วปินก็เล่าเรื่องทั้งหมด
“นายเพิ่งพูดว่าหยกแกะสลักชิ้นนี้ให้ความรู้สึกเย็น ๆ เวลาสัมผัสมันงั้นเหรอ? มันให้ความรู้สบายงั้นเหรอ?” เฒ่าหลินรีบถามทันที
“ใช่ มันมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?” เฉิงกั๋วปินถามด้วยความสงสัย
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่างั้นเหรอ? นี่มันปัญหาใหญ่สุด ๆ เลยต่างหาก! คนที่ให้งานแกะสลักหยกชิ้นนี้เป็นของขวัญวันเกิดลูกชายนายน่ะมีไอ้ของแบบนี้อยู่ทั้งหมดกี่ชิ้น?!” เฒ่าหลินถามขึ้นมาเสียงดัง
