ส่ทันที
ทว่า ยามมันมุดเข้าไปในตัวเจียงผิงอัน มันก็มิอาจปรากฏกลับมาได้อีกเลย
วิญญาณร้ายกลายเป็นสารอาหารเลี้ยงวิญญาณเทวะวิญญาณร้าย ช่วยให้อวตารวิญญาณร้ายเติบโตได้เร็วจี๋
เจียงผิงอันรู้สึกว่าหากเขากลืนกินต่อไปเช่นนี้ อวตารวิญญาณร้ายอาจเข้าสู่ขอบเขตบูรณาการไวกว่าตัวจริงของเขาอีก
จู่ ๆ เจียงผิงอันก็ไม่อยากออกจากที่นี่แล้ว
ราวครึ่งวันต่อมา ขณะที่เจียงผิงอันกำลังฝึกฝน จู่ ๆ หนึ่งเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากด้านนอก
“แย่แล้ว! มีคนตาย!”
“ฟู่ฮุ่ยกับหูสวีหร่านตายแล้ว!”
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว จู่ ๆ ก็เกิดสังหรณ์ร้าย
