ครั้ง
“แปดดารา”
เจียงผิงอันจงใจข้ามคำว่า ‘สิบ’ ไปหนึ่งคำ
“แปดดารา ก็ไม่เลวนะ เจ้าสนใจฝากตัวเป็นศิษย์ผู้ใดหรือไม่ ข้าให้พ่อข้าเป็นอาจารย์เจ้าได้นะ ปกติพ่อข้าไม่รับศิษย์หรอก”
เหมียวเสียพูดอย่างเคร่งขรึม
ผู้ที่สร้างรากเซียนระดับสวรรค์แปดดาราได้ ในสำนักเซียนอวี่หวงก็นับเป็นผู้มีพรสวรรค์ระดับสูงสุดซึ่งน้อยจนนับได้แล้ว
ผู้ฝึกตนจากภพล่างทำเช่นนี้ได้ ก็ควรค่าให้ฝึกฝน
“ขออภัยด้วยศิษย์พี่หญิง ข้ายามนี้ไร้ความคิดฝากตัวเป็นศิษย์ผู้ใดสักระยะ แล้วก็ศิษย์พี่หญิง ขออย่ารบกวนการฝึกฝนของข้าได้หรือไม่? ข้าอยากฝึกฝนเงียบ ๆ น่ะ” เจียงผิงอันพูดอย่างนอบน้อม
สีหน้าของเหมียวเสียนิ่งชะงัก ชายผู้นี้น่าตีเสียจริง ปากพูดสุภาพ แต่กลับให้ความรู้สึกแสนห่างเหิน
“ให้โอกาสแล้วไม่รู้จักรักษา คนตั้งมากมายกราบกรานพ่อข้าขอเป็นศิษย์แต่ไร้โอกาส ไว้เจ้ารู้ว่าพ่อข้าเป็นใคร เจ้าคงมาอ้อนวอนข้าเอง”
เหมียวเสียสะบัดขุนเขาคู่ สะบัดหน้าจากจร
คนผู้นี้คิดว่าตนมีรากเซียนสวรรค์แปดดาราแล้วจะหยิ่งผยองได้หรือไร ไม่รู้เสียแล้วว่าในสายตานาง มันหามีค่าใดไม่
ต่อให้มี ‘รากเซียนเก้าดารา’ ก็อาจมิสามารถเป็นเซียนสวรรค์ได้นับประสาอะไรกับรากเซียนแปดดารา
เส้นทางการฝึกฝนต้องใช้ทั้งทรัพยากร การชี้นำและโอกาส ขาดสิ่งใดไปล้วนมิได้ หากเรียนรู้เองได้หมดทุกอย่าง จะตั้งขุมกำลังอะไรได้ จะเข้าร่วมสำนักที่ไหนมี
ให้โอกาสกราบอาจารย์กับเจียงผิงอันแล้วก็ไม่รู้จักรั
