ันที เขาตายคาที่โดยที่ยังไม่ทันได้ตอบโต้
“โจวอี้ ชีวิตของเจ้านี่ช่างมีสีสันบ่อยเหลือเกินนะ” เสียงเรียบ ๆ ดังออกมาจากปากของหญิงสาวเธอเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาให้เห็น
เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยล่าถอยในทันที ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
แต่เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย พวกเขาก็ดูประหลาดใจ
ดูไม่เหมือนศัตรู?
เธอเป็นมิตรใช่ไหม?
ว่าแต่เธอมาจากไหน?
โจวอี้ไม่ได้ตกใจ เขาเพียงยิ้มและพูดว่า “ผู้อาวุโสจาง ถ้าผมรู้ว่าคุณจะมา ผมคงไม่โทรไปรบกวนผู้อาวุโสทั้งสองคนนี้ให้มาช่วยแน่ ๆ”
“อืม!” จางอู๋เซี่ยพยักหน้าเล็กน้อย
“ผู้อาวุโสจาง คุณทะลวงผ่านแล้วเหรอ?” โจวอี้ถาม
“ถูกต้อง!”
“นี่…ใช้เวลาไม่กี่วันเองใช่ไหม? คุณทะลวงผ่านเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?” โจวอี้ถามด้วยความสงสัย
“ข้าเองก็แปลกใจเหมือนกัน ข้าทะลวงเข้าสู่ระดับผสานเต๋าสำเร็จได้ง่าย ๆ ก่อนที่จะกลับไปถึงภูเขาเมิ่งหลานซะอีก ข้าก็เลยกลับมาที่นี่”
“สุดยอด!” โจวอี้ยกนิ้วชื่นชมและพูดว่า “คุณทะลวงระดับได้ง่ายเหมือนกับอ้าปากดื่มน้ำเย็นเลย!”
“ฮ่า ๆ!”
จางอู๋เซี่ยหัวเราะและหายตัวไปทันที
เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยที่อยู่ข้าง ๆ โจวอี้รีบแผ่ญาณสัมผัสของพวกเขาออกไปอย่างต่อเนื่อง พวกเขาพยายามหาร่องรอยของจางอู๋เซี่ย แต่สุดท้ายก็ไม่พบร่องรอยของเธอ ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้อยู่แถวนี้อีกแล้ว
“โจวอี้ เธอเป็นใคร? ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าเธอดูคุ้น ๆ?” เหลียงเหล่ยขมวดคิ้วถา
