ารย์ที่มาถึงรึเปล่า?
หรือมีกองกำลังผู้ฝึกยุทธ์อื่น ๆ ที่ล่วงรู้ข่าวเกี่ยวกับเกาะนี้?
เข็มเงินปรากฏขึ้นในมือของโจวอี้ทันที แววตาของเขาเย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ สายตาจับจ้องมองเรือบรรทุกสินค้าที่เข้ามาใกล้
ในที่สุด
เขาก็เห็นร่างทั้งห้าบนเรือบรรทุกสินค้าอย่างชัดเจน และร่างที่ยืนเป็นผู้นำอยู่นั้นก็ทำให้เขาลดความระมัดระวังลงทันที
เมื่อเรือทั้งสองเข้าใกล้กันถึงระยะ 2-3 กิโลเมตร โจวอี้ก็กระโดดลงไปเหยียบผิวน้ำทะเลและวิ่งไปที่เรือบรรทุกสินค้า
“คารวะอาจารย์ คุณย่า และผู้อาวุโสทุกคนแล้ว!” โจวอี้กระโดดขึ้นไปบนเรือบรรทุกสินค้าก่อนจะเดินเข้าไปหาคนทั้งห้าและกล่าวด้วยความเคารพ
“เสี่ยวอี้ ดีแล้วที่เจ้าไม่เป็นอะไร” ฉู่เทียนฮุ่ยยิ้มออกมาในที่สุด
คนอื่น ๆ ก็พยักหน้าเล็กน้อยเช่นกัน ทั้งคนที่เคยเห็นโจวอี้มาก่อนและคนที่ไม่เคยเห็นเขามาก่อนต่างก็พินิจมองเขาอย่างเงียบ ๆ
โจวอี้ยิ้มและพูดว่า “อาจารย์ ลูกศิษย์คนนี้ของท่านเป็นคนโชคดีจะตาย อันตรายบนเกาะนั้นไม่มีทางพรากชีวิตผมไปได้หรอก”
“นายตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ?” ฉู่เทียนฮุ่ยขมวดคิ้ว
“ใช่แล้วอาจารย์ บนเกาะนั่นมีงูหลามมังกรที่มีความยาวหลายสิบเมตรเฝ้าอยู่ มันเกือบจะฆ่าพวกเราแล้ว ผมคิดว่าความแข็งแกร่งของมันอย่างน้อยก็น่าจะพอ ๆ กับระดับบรรพจารย์ยุทธ์” โจวอี้ถอนหายใจ
ฉู่เทียนฮุ่ยหันกลับไปมองคนอื่น ๆ แล้วถามอีกครั้ง “นายอยู่รอดปลอดภัยจากงูหลามมังกรที่ทรงพลังขนาดนั้นได้ยัง
