ีความรู้สึกผูกพันกับหมาเนี่ยนะ? เมื่อวันก่อนหรือเมื่อวานนะ? นายยังดื่มกับฉันอยู่เลย แถมยังบอกว่านายมีความรู้สึกลึกซึ้งกับฉันมาก! แต่ทำไมตอนนี้กลับเป็นแบบนี้ไปซะล่ะ? ดูสีหน้าท่าทางของนายตอนนี้สิ แค่หมาตัวหนึ่งเองนะ แต่นายกลับทำท่าเหมือนอยากจะถลกหนังฉันเหมือนคนไม่รู้จักกันอย่างงั้นแหละ…” ซูเสี่ยวเม่ยพูดพร้อมกับนั่งไขว่ห้างและกลอกตา
“ฉัน..ฉัน…”
“เห็นไหม ที่นายพูดตะกุกตะกักก็เพราะนายรู้สึกผิด นายไม่ใช่คนดี ลืมมันไปเถอะ เพราะหมาของนายไม่ได้อร่อยอะไรนักหรอก แต่ก็ช่วยให้อิ่มท้องได้อยู่ ฉันจะไม่ถือสานายนะ กลับบ้านไปเลี้ยงลูกไป!” ซูเสี่ยวเม่ยโบกมือราวกับว่าเธอเป็นคนใจกว้างมาก
หลัวกวนหมินเกือบจะกระอักเลือดออกมาเมื่อได้ยินคำพูดทั้งหมดของซูเสี่ยวเม่ย
ยัยสารเลวคนนี้!
“ซูเสี่ยวเม่ย แจกันกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินขาวของฉันอยู่ที่ไหน?! เอามันกลับมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ชายหนุ่มหน้ามันเยิ้มตะโกนร้อง
“มันถูกสุนัขของสหายหลัวทำแตกไปแล้ว นายไปถามเอาค่าชดเชยกับเขาได้!” ซูเสี่ยวเม่ยกล่าวอย่างเกียจคร้าน
“ต…แตกแล้วเหรอ…นี่เธอ…เธอเอาไป? แล้วฉันจะให้เขาจ่ายเพื่ออะไร? บ้าเอ๊ย! มันเป็นของเก่าที่ฉันซื้อมาจากโรงประมูลในเกาะฮ่องกง มันราคาแพงมากเลยนะโว้ย!” ชายหนุ่มพูดด้วยความโกรธ
“ของเก่าอะไร ไร้สาระน่า!”
“เธอ…”
“ซูเสี่ยวเม่ย! คืนภาพวาดของฉันมา…”
“นังบ้าแซ่ซู! ภรรยาของฉันทำให้เธอขุ่นเคืองใจตอนไหน เธอถึงได้วิจารณ์เธ
