บทที่ 531 โลกน้ำแข็งและหิมะ
สองวันต่อมา
เทือกเขาอูราลแห่งไซบีเรีย
ตามแนวเทือกเขาที่ทอดยาวซึ่งปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและหิมะหนา เวลานี้มีสามร่างที่กำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วโดยที่ไม่ทิ้งรอยย่ำบนหิมะไว้แม้แต่น้อย
“อาจารย์ลุงน้อย เทือกเขาอูราลนั้นกว้างใหญ่เกินไป ดิอาโบลได้บอกตำแหน่งที่แน่นอนไว้หรือเปล่าครับ?” เฉินซานถามด้วยรอยยิ้มขมขื่น
“เปล่าหรอก แต่ผมเชื่อว่าในเมื่อตอนนั้นเขาไว้ใจผม ตราบใดที่เรามาที่นี่ เราก็สามารถหาค่ายลับนั่นได้” โจวอี้กล่าวด้วยความมั่นใจ
“แต่เมื่อไหร่เราถึงจะเจอล่ะอาจารย์ลุงน้อย? นี่มันเหมือนกับว่าพวกเรากำลังเดินหาไปเรื่อย ๆ แบบไร้จุดหมาย” เฉินซานพูดอย่างหมดหนทาง
“ถ้าเราหามันไม่พบภายในสามวัน เราจะกลับจีนทันที แต่ถ้าเราหาเจอ…” โจวอี้ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
“ถ้าเราหาเจอ มันจะหมายความว่าเราได้กำไรก้อนโตใช่ไหมเจ้านาย?” เยี่ยป๋อซางหัวเราะ
“ใช่ มันจะเป็นกำไรก้อนโต เพราะก่อนที่จะตาย ดิอาโบลบอกว่าพวกนักรบเดนตายที่เขาฝึกไว้จะฟังเฉพาะคำสั่งเขา หรือไม่ก็ผู้ที่ครอบครองเหรียญตราเท่านั้น ถ้าฉันรับช่วงต่อจากกลุ่มนักรบพวกนี้ได้ ในอนาคตมันก็อาจจะช่วยได้มาก” โจวอี้หัวเราะ
นักรบเดนตาย!
โจวอี้เคยได้ยินเรื่องนี้ แต่เขายังไม่เคยเห็นมันมาก่อน และเขาสนใจเรื่องค่ายลับที่ดิอาโบลพูดไว้ก่อนตาย
ทั้งสามคนค้นหาไปทั่วเทือกเขาอูราลตลอดทั้งวัน แต่พวกเขาก็ยังไม่พบวี่แวว
ครั้นถึงยามรัตติกา