บทที่ 530 คำสัญญา
ค่ำคืนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้คลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
โจวอี้ไม่ชอบกลิ่นนี้ เขาจึงหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ จากนั้นเขาก็เห็นเอเลนยื่นมือออกมาทำท่าทางขอมันด้วย
“คุณสูบบุหรี่ด้วย?” โจวอี้ยื่นบุหรี่ให้ครึ่งซอง
“ใช่” เอเลนจุดบุหรี่และเอ่ยตอบอย่างใจเย็น
“คุณไม่กลัวว่าผมจะฆ่าคุณเหรอ?” โจวอี้ถามด้วยความสงสัย
“คุณไม่ทำหรอก”
“ทำไม?”
เอเลนคีบบุหรี่ด้วยปลายนิ้วขาวนวล แม้ว่าเธอจะมีแผลทั้งตัว แต่ท่าทางของเธอก็ยังคงดูสง่างาม เธอเหลือบมามองที่โจวอี้อย่างเงียบ ๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า
“ฉันรู้ว่าคุณต้องการให้องค์กรของเราชดใช้ในสิ่งที่เราทำกับคุณ แต่ท้ายที่สุดแล้วเราเป็นแค่องค์กรข่าวกรองใต้ดิน เราทำได้เพียงแค่ป่าวประกาศ ไม่ใช่ผู้จ้างวาน ดังนั้นอย่างน้อยที่สุดเราก็ไม่มีความผิดถึงขั้นสมควรตาย”
“เป้าหมายของคุณตอนนี้สำเร็จแล้ว คุณฆ่าผางซานเซิ่งและองค์กรของเราบาดเจ็บล้มตายไปมากแล้ว”
“นอกจากนี้ คุณน่าจะบรรลุข้อตกลงบางอย่างกับลูกสาวของฉันแล้ว เพราะไม่งั้นคุณคงไม่ช่วยชีวิตฉันไว้หรอก ฉันพูดถูกไหม?”
เอเลนดูมั่นใจในขณะที่รอฟังคำตอบของโจวอี้
“อย่างที่เขาว่ากันจริง ๆ ขิงแก่ย่อมเผ็ดร้อนกว่า คุณฉลาดกว่าลูกสาวของคุณมากนะ” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
“…”
เอเลนกำลังโกรธ
นี่เธอแก่งั้นเหรอ?!
แล้วลูกสาวของเธอก็โง่มากงั้นเหรอ?
ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือลูกสาวของเธอไม่ได้โง่ แต่ประสบการณ์และการคิดคำนวณยังแย่อยู่
เอเลนส่ายหัว