“เจ้าไม่เลือกทั้งสองอย่าง เช่นนั้นก็จะกลับภพล่างหรือ? ฝันไปเถอะ ประตูข้ามภพเปิดขึ้นเพียงหนในรอบพันปี หากจะกลับก็ต้องรออีกพันปีแล้ว”
ศีรษะล้านเลี่ยนของเฉิงเฉียงเรืองประกายเย็นเยียบ ดวงตาเปี่ยมความดูหมิ่นเหยียดหยาม คิดไปว่าคนผู้นี้เหลาะแหละหนีทัพ หามีคุณสมบัติเป็นแม้แต่ศิษย์ในนามไม่
เจียงผิงอันกล่าวกับอีกฝ่ายอย่างสุขุม “ข้าจำได้ว่า ขอเพียงสร้างผลงานมากพอ ก็จบการประเมินได้”
ว่าแล้ว เขาก็นำโล่หนักอันหนึ่งซึ่งก็คือโล่เลี่ยงบาดแผล อาวุธวิเศษระดับสมบัติลับออกมา
สมบัติลับนั้น ว่าตามตรงแล้วก็คืออาวุธวิเศษที่มิอาจทำให้เป็นยอดสมบัติได้ แม้บรรจุกฎมหาเต๋าอยู่ภายในเช่นกัน แต่ก็แข็งแกร่งมิสู้ยอดสมบัติ
แต่ก็เพียงพอใช้เป็นผลงานได้
ใบหน้าเฒ่าชราของเฉิงเฉียงชะงักค้าง
จริงด้วย จะจ่ายทรัพยากรเพื่อไปภพเซียนก็ได้นี่นา
เมื่อครู่เขาสาบานในใจว่าจะให้เจียงผิงอันไปภพเซียนไม่ได้ จะคาดคิดได้อย่างไรว่าเจ้าเด็กนี่จะมาไม้นี้
หวังหยางผ่อนหายใจโล่งอก หากมีทรัพยากรก็คุยกันง่ายสามารถมุ่งหน้าสู่ภพเซียนได้ทันที
ปวงชนซึ่งมุงดูอยู่รอบข้างเผยสีหน้าริษยา
ผู้ฝึกตนจากภพล่างช่างรวยเสียจริง ผู้ฝึกตนคนนี้เอาสมบัติลับออกมาชิ้นหนึ่งหน้าตาเฉย
เฉิงเฉียงร้อนใจเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด “เจ้า… ทำไมทำตัวเหลวแหลกเช่นนี้ คิดถึงแต่วิธีฉวยโอกาส ภายหน้าจะเติบใหญ่เป็นยอดฝีมือได้อย่างไร?”
เจียงผิงอันกล่าวกับอีกฝ่ายอย่างสุขุม “ผู้ดูแลเฉิง เจ้าไม่
