บทที่ 520 ตัวการร้าย
ภายในสำนักงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรามีตู้เซฟซ่อนอยู่ให้ห้อง ภายในตู้เซฟมีเงินสด ทอง และเครื่องประดับอัญมณีจำนวนมาก
ทว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญสำหรับผางซานเซิ่ง เขายอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อกลับมาที่ตู้เซฟนี้เพราะมีกุญแจที่สำคัญมากอยู่ภายใน มันเป็นกุญแจของตู้นิรภัยธนาคารเครดิตสวิสที่เขาเก็บทรัพย์สมบัติไว้มากมาย
เมื่อเขาคว้ากุญแจได้ เขาก็รีบยัดของมีค่าทั้งหลายรวมถึงเงินสดลงในกระเป๋าเดินทางสีดำ รูดซิปขึ้น จากนั้นมองออกไปนอกหน้าต่าง
“นี่มัน… ความรู้สึกทางญาณสัมผัส?”
ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้นี้ทำให้เขานึกถึงบันทึกของผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งในสมัยโบราณ
เมื่อคนคนหนึ่งทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ คนคนนั้นสามารถเพิ่มพลังของตัวเองด้วยความช่วยเหลือจากพลังปราณฟ้าดิน และเมื่อคนคนนั้นบรรลุถึงระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นสมบูรณ์พร้อม ก็จะเข้าใจถึงเศษเสี้ยวกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน และจะสามารถปล่อยอำนาจจากดวงวิญญาณออกมาได้จาง ๆ ซึ่งนั่นก็คือญานสัมผัส
ใช่ไหม?
ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นสมบูรณ์พร้อมถึงกับมาล่าตัวเขาด้วยตัวเองเลยเหรอ?
หรือว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าที่ถูกส่งมา?
ผางซานเซิ่งคิดถึงตัวตนของโจวอี้ ในฐานะศิษย์ของเจ้าสำนักโอสถฉู่เทียนฮุ่ย มีความเป็นไปได้สูงที่อีกฝ่ายจะส่งผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ หรือผู้ที่แข็งแกร่งกว่านั้นมาฆ่าเขา
ถ้าใช่…เขาคงถึงวาระแล้ว
เพล้ง!
หน้าต่างกร
