บทที่ 517 โจมตียามวิกาล
คฤหาสน์บนภูเขาซึ่งครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ในคืนนี้ดูมืดครึ้มเป็นพิเศษ แม้ว่าจะมีแสงไฟสาดส่อง ทว่าร่างที่รวดเร็วหลายร่างก็พุ่งผ่านเหล่ายามที่เฝ้าประจำอยู่ที่นอกกำแพงคฤหาสน์
สุดท้ายก็เหลือทิ้งไว้เพียงซากศพและกลิ่นเลือดโชยในอากาศ
ถึงขนาดที่ว่าสุนัขสองตัวที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีซึ่งไวต่อการได้ยินและกลิ่นก็ยังไม่รู้สึกตัว!
ในที่สุดร่างหลายร่างก็พุ่งเข้ามาในคฤหาสน์ที่ดูราวกับปราสาท คฤหาสน์หลังนี้ไม่มีพ่อบ้านหรือคนรับใช้ แต่ในเวลาเพียงครึ่งนาที ผู้บ่มเพาะพลังชาวตะวันตกแปดคนที่อยู่ในตัวคฤหาสน์ก็สิ้นชีพ พวกเขานอนจมกองเลือดอย่างน่าสังเวช
เพล้ง!!
ร่างทั้งสี่พุ่งทะลุออกมาจากหน้าต่างบนชั้นสาม จากนั้นพวกเขาก็มายืนอยู่ที่ลานหน้าตัวอาคารในพริบตา
“พวกแกเป็นใครวะ!?”
เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวดังออกมาจากปากเจ้าของคฤหาสน์ เขาคือผู้นำขององค์กรซันการ์เดน เฮนรี่ดั๊ก!
ขณะนี้ทั่วร่างเขาถูกห้อมล้อมไปด้วยพลังที่ปะทุรุนแรง มันระเบิดอากาศรอบด้านและส่งเสียงโหมกระหน่ำอย่างน่าสะพรึง
อีกสามคนที่ยืนล้อมรอบเขาก็แผ่กลิ่นอายกดดันออกมาอย่างหนักหน่วง พวกเขาถือดาบและจ้องเขม็งไปทางอาคารด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ฟุบ!
ทันใดนั้นอีกสี่ร่างก็พุ่งออกมาจากหน้าต่างบนชั้นสาม ในพริบตาเดียวเท่านั้น พวกเขาก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเฮนรี่ดั๊ก
“ไม่หนี?” โจวอี้ถือไม้เท้าหัวมังกรอยู่ในมือ แผ่กลิ่นอายสังหารปะทุออกมา
เขาเคยเห็นรู
