โจวอี้มองไปที่เยี่ยป๋อซางอย่างเงียบ ๆ ทันใดนั้นก็รู้สึกตลกขึ้นมา เพราะตอนที่เขาเห็นเยี่ยป๋อซางที่กลางทะเลเป็นครั้งแรก ชายชราคนนี้อยู่ในสภาพที่น่าสังเวชมาก
เสื้อผ้ามอมแมมและแขนถูกตัดขาด
ทว่าตอนนี้กลับดูเหมือนเป็นนายแบบชาวอังกฤษโดยสมบูรณ์ ถ้าคนไม่รู้จักคงมองว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่มีเกียรติอันสูงส่ง
“นั่นใคร?” โจวอี้ชี้ไปที่วิล
“เขาเป็นเด็กที่ผมเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก เขาทำธุรกิจที่นี่ในซิดนีย์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาคุ้นเคยกับที่นี่มากกว่าผม ดังนั้นเจ้านายมั่นใจได้เลยว่าเขาซื่อสัตย์และไว้ใจได้แน่นอน” เยี่ยป๋อซางกล่าว
วิลรู้สึกสับสน
เขารู้สึกเหลือเชื่อ
เขารู้ว่าเยี่ยป๋อซางมีอิทธิพลที่ยิ่งใหญ่ แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเยี่ยป๋อซางจะเรียกชายหนุ่มตะวันออกว่าเจ้านาย
อีกฝ่ายคือใคร?
มีคุณสมบัติขนาดไหนถึงได้เป็นเจ้านายของเยี่ยป๋อซาง?
“วิล เรียกเขาว่าคุณโจวก็ได้” เยี่ยป๋อซางแนะนำ
“สวัสดีครับ คุณโจว!” วิลรีบทักทายทันที
“อืม” โจวอี้ยิ้มพลางพยักหน้า
ทันใดนั้น โจวอี้ก็มองไปที่เยี่ยป๋อซางและถามว่า “การสืบหาเป็นยังไงบ้าง มีข่าวอะไรไหม?”
“ยังไม่คืบหน้าเลยครับ เราได้พยายามติดต่อหน่วยข่าวกรองใต้ดินในท้องถิ่นแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถค้นหาได้ว่าใครเป็นคนโพสต์เงินรางวัล แต่พวกเขาแน่ใจได้ว่าที่อยู่ของคนที่เจ้านายต้องการอยู่ในซิดนีย์แน่นอนเมื่อเช็กจาก IP ของอินเทอร์เน็ตที่คนคนนั้นใช้เชื่อมต่อกับแพลตฟอร์มของเคร
