บทที่ 512 มาถึงซิดนีย์
มายากล?
หรือเวทมนตร์?
เฉินอันฉีจ้องมองฉากแปลก ๆ ตรงหน้าเธอ ความตกตะลึงถึงกับทำให้เธอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ
“ตกใจมากใช่ไหม?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม
“แน่นอน! นะ นี่มันอะไรกัน?” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกักหลังจากพยายามสงบสติอารมณ์
“ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ แต่นี่ไม่ใช่มายากลหรือเวทมนตร์ มันคือการที่ผมใช้พลังปราณควบคุมบุหรี่ให้มันลอยขึ้นต่อหน้าเรา” โจวอี้พูดพลางบังคับบุหรี่ครึ่งมวนนั้นลอยเข้ามาที่ปากแล้วสูบมัน จากนั้นก็อธิบายต่อไปว่า “ผมเป็นผู้ฝึกยุทธ์ และเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งมาก สามารถปล่อยพลังปราณได้ตามใจนึก ดังนั้นผมจึงสามารถควบคุมบางสิ่งให้ลอยได้”
“ผู้ฝึกยุทธ์? เหมือนในนิยาย?” เฉินอันฉีอุทาน
“ใกล้เคียงน่ะ เพราะในโลกของความเป็นจริง ผู้ฝึกยุทธ์แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างเทียบกันไม่ติด พวกเราใช้พลังปราณเพื่อทำให้ตัวเองสามารถบินข้ามหน้าผา หรือแม้แต่บินในระยะสั้น ๆ บนท้องฟ้าได้เหมือนนก” โจวอี้หัวเราะ
“อึก…”
เฉินอันฉีลอบกลืนน้ำลาย และรู้สึกว่าเธอได้พบกับความลับที่ยิ่งใหญ่
โจวอี้มองท่าทางที่ดูตลกของหญิงสาว ก่อนจะพูดต่อไปว่า “เหตุผลที่ผมเปิดเผยความลับนี้กับคุณจริง ๆ แล้วก็เพื่อบอกคุณว่าความสามารถของผมแข็งแกร่งกว่าที่คุณคิด ดังนั้นผมจึงสามารถรักษามะเร็งปอดที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจรักษาได้”
“ฉัน…”
“เชื่อผมเถอะ เอาเป็นว่าหลังจากที่ผมกลับมาจากต่างประเทศแล้ว ผมจะเล่าอะไรใ
