บทที่ 511 ปลอบโยน
ภายในห้องนอนอันแสนเงียบสงบ ถังหว่านกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างเตียง ทว่าจิตใจของเธอไม่ได้จดจ่ออยู่กับหนังสือ สายตาของเธอมักจะมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว แววตาคู่งามของเธอฉายความกังวล
เธอบังเอิญเห็นมัน
เธอเห็นสามคนที่บุกเข้ามาในสนามพร้อมกับปืน
และเธอยังเห็นกับตาตัวเองว่าชายทั้งสามที่แอบเข้ามาถูกม่านน้ำสีฟ้าโปร่งแสงพุ่งเข้าห่อหุ้ม และเห็นดาบยาวเล่มหนึ่งไล่ปลิดชีวิตชายทั้งสาม
มันรวดเร็ว เฉียบคม และน่าหวาดกลัว
ถังหว่านไม่รู้ว่าสามคนนั้นเป็นใคร แต่คาดว่าคนเหล่านี้น่าจะพุ่งเป้าไปที่โจวอี้
ทันใดนั้น โจวอี้พลันผลักประตูและเข้ามา เมื่อชายหนุ่มมองไปที่ถังหว่าน เขาก็ยิ้มออกมาและเดินไปนั่งลงข้างเตียง
“ทำไมคุณยังไม่นอนอีกล่ะ?” เขาถามด้วยรอยยิ้ม
“ฉันเป็นห่วงคุณนิดหน่อยน่ะ” หญิงสาวตอบ
รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวอี้จางลง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจถามออกมา “เกิดอะไรขึ้น?”
“มีคนแอบเข้ามาในบ้านของเรา แต่ถูกอิงหงและหานโหรวฆ่าตาย” ถังหว่านกล่าว
“คือช่วงนี้ผมมีปัญหานิดหน่อย มีบางคนมุ่งร้ายกับเรา เดี๋ยวผมจะต้องไปต่างประเทศสักสองสามวัน เพื่อจัดการกับตัวปัญหาที่อยู่เบื้องหลัง แล้วหลังจากนั้นเราก็จะสามารถกลับมามีชีวิตที่สงบสุขได้เหมือนเดิม” โจวอี้พยายามปลอบโยน
“นั่นมันจะอันตรายไหม?” ถังหว่านนั่งตัวตรงในขณะที่กุมมือของโจวอี้ไว้
“ไม่อันตรายหรอก มันเป็นปัญหาที่แก้ได้ไม่ยาก แต่มันซับซ
