บทที่ 495 แต่ละคนเก็บงำปีศาจของตัวเอง
หนานกงเหยามองลงไป แต่ก็ยังไม่เห็นคนรู้จักที่เถาเว่ยเว่ยพูด
ถังหว่าน…
เธอรู้จักถังหว่าน!
แต่ถังหว่านไม่รู้จักเธอ
เธอชอบเพลงของถังหว่าน โดยเฉพาะเพลงล่าสุด เธอฟังมันวนซ้ำ ๆ จนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
“แล้วอะไรล่ะ อะไรที่มันน่าสนใจ?” หนานกงเหยาถามด้วยรอยยิ้ม
“เห็นที่แผงขายขนมหวานนั่นไหม คนที่จับมือกับหนุ่มหล่อข้างนอกนั่นคือถังหว่าน… เอ๋? เดี๋ยวนะ? เด็ก ๆ พวกนั้นมันอะไรกัน!?” จู่ ๆ เถาเว่ยเว่ยก็อุทานด้วยความประหลาดใจ
หนานกงเหยามองตามแล้วก็เห็นถังหว่านจับมือกับชายหนุ่ม อีกฝ่ายกำลังรับขนมสายไหมสองแท่งมาจากมือของหญิงคนขาย แล้วจึงส่งให้เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่น่ารักทั้งสองคน
“นั่นน่าจะเป็นลูกสาวของเธอ!” หนานกงเหยายิ้ม
“เป็นไปไม่ได้! อย่าว่าแต่แต่งงานเลย ถังหว่านไม่มีแฟนด้วยซ้ำ แล้วเธอจะมีลูกสาวได้ยังไง? อย่าเดาเอาเองสิ” เถาเว่ยเว่ยตอบกลับทันที
“นี่เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ?” หนานกงเหยาถามด้วยความสงสัย
“ไม่รู้อะไร?”
“ถังหว่านมีลูกแล้ว”
“เธอ…”
“ฉันเชื่อว่าเธอรู้ว่าความสามารถของฉันคืออะไร ไม่ว่าถังหว่านจะเคยมีลูกไหม แต่ฉันก็มองออกได้ทันที” หนานกงเหยามองกลับไปที่ถังหว่านและยิ้มอย่างมั่นใจ “เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ทางซ้ายของถังหว่านที่อายุน่าจะราว ๆ สี่หรือห้าขวบนั่นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของถังหว่านแน่นอน”
เถาเว่ยเว่ยค่อนข้างสับสน
เธอรู้ความสามารถของเพื่อนเธอคนนี้ดีที่สุด ดวงตา
