ยวเสีย “…”
ยามนี้นางชักสงสัยแล้วว่าเจียงผิงอันดูถูกนางอยู่
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าวิชาที่ศิษย์พี่หญิงผู้นี้ใช้อยู่ยามนี้ชื่อว่าอะไร?”
เมื่อได้ยินคำถามของเหมียวเสีย เจียงผิงอันก็เงียบไปอีกครู่หนึ่งก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจ “มันก็ชื่อวิชาเทพสงครามเหมือนกันหรือ?บังเอิญจัง”
เหมียวเสียแยกเขี้ยวอย่างเดือดดาล ฤทธิ์สุราสร่างจางไปหลายส่วน
“รีบบอกชื่อวรยุทธ์นี้กับข้าเร็วเข้า ศิษย์พี่หญิงผู้นี้จะได้อารมณ์ดีช่วยเจ้าให้พ้นระยะรับใช้กองทัพ พากลับภพเซียนไปสร้างรากเซียนได้นะ”
“หาไม่ ด้วยความสามารถเจ้าเอง คงยากยิ่งจะจบการรับใช้กองทัพสามร้อยปีนี้ได้ เจ้าน่าจะตายอยู่ในสมรภูมิเสียมากกว่า”
“โดยเฉพาะในเมื่อเจ้าล่วงเกินคนมา”
เจียงผิงอันกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ศิษย์พี่หญิง วิชานี้ที่ข้าเรียนมาชื่อ ‘วิชาเทพสงคราม’ จริง ๆ นะ ศิษย์พี่ไม่รู้จักข้า ข้าไม่หลอกคนหรอก”
“ไปเล่นตรงโน้นไป๊!”
เหมียวเสียเปิดประตู ถีบเจียงผิงอันออกจากห้อง
ปากบุรุษกลับกลอกยิ่งกว่าผี
เหมียวเสียเคยประจักษ์วรยุทธ์มามากมาย รวมถึงวรยุทธ์ที่มาจากภพแร้นแค้นด้วย แต่นางมิเคยได้ยินว่ามี ‘วิชาเทพสงคราม’ อะไรในภพบุกเบิกสักครั้ง
เดี๋ยวนางต้องกลับไปตรวจสอบข้อมูลสักหน่อยแล้ว นางรู้สึกเสมอว่าวรยุทธ์ที่เจียงผิงอันใช้หาธรรมดาไม่
เมื่อเจียงผิงอันเดินออกจากห้องพัก เขาก็พบหวังหยาง
“เจ้าฆ่าศิษย์ร่วมสำนักจริง ๆ หรือ?” คู่เนตรสีเข้มของหวังหยางจ้องตาเจียงผิงอัน
เจียงผิงอั
