นมองอีกฝ่ายตรง ๆ ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา“ไม่”
“ไม่ว่าจะเป็นคนโลภมากเพียงไร ใครจะลงมือกับสหายของตนทั้งๆ ที่มียอดฝีมือระดับเขตแดนยืนอยู่ทนโท่ให้ตนเองลำบาก? มิต้องพูดถึงว่าที่นี่ยังเป็นสนามรบเปี่ยมอันตรายด้วย”
หวังหยางคิดตามสักพักแล้วพยักหน้า
หากเปลี่ยนเป็นคนธรรมดาสักคน ย่อมต้องเลือกสถานที่ลับอันปลอดภัยยามจะฆ่าคนปล้นสมบัติ
“เล่าให้ข้าฟังหน่อย ขอทุกรายละเอียดเลยนะ” หวังหยางกล่าว
เจียงผิงอันมิได้ปกปิด เล่าทุกสิ่งที่เขาเผชิญมาแก่อีกฝ่าย
หลังจากหวังหยางฟังจบ เขาก็ทราบผลลัพธ์ในใจแล้ว
“ดูเหมือนเจ้าจะพูดความจริง เมื่อครู่ข้าสังเกตเห็นว่ากู้ไป๋หลิงอยู่กับผู้ฝึกตนจากภพบุกเบิกคนหนึ่งและศิษย์อีกคนหนึ่งจริง ๆหมายความว่าเจ้าเคยพบพวกเขามาก่อนจริง ๆ”
“แต่เจ้าไม่มีหลักฐาน จากกฎสำนัก ข้ามิอาจพิพากษ์โทษพวกเขาได้”
ใบหน้าของหวังหยางเผยโทสะเดือดแค้น “คนพรรค์นี้ทำสำนักด่างพร้อยแท้ ๆ หากภายหน้าเจอหลักฐานความชั่วของพวกเขา ต้องลงโทษสถานหนัก!”
เขาเกลียดคนชั่วน่ารังเกียจเช่นนี้ที่สุดในชีวิต
“พรสวรรค์ของเจ้าไม่เลว เมื่อกาลผ่าน เจ้าจะบรรลุสำเร็จอะไรได้แน่ จะให้เจ้าตกตายที่นี่มิได้ เจ้าต้องไปหอคอยเซียนเดี๋ยวนี้เลย ข้าจะช่วยเจ้าให้ได้รับผ่อนผันการรับใช้กองทัพ กลับไปฝึกฝนที่สำนักได้อย่างอุ่นใจ”
เจียงผิงอันมองหวังหยางตรงหน้าตาค้าง “ศิษย์พี่…”
“อย่าขอบคุณ อย่าเกลียดชังสำนักเพราะปลาเน่าไม่กี่ตัว เราสำนักเซียนอวี่หวงยั
