งดีมากนะ”
หวังหยางตบบ่าเจียงผิงอันยิ้ม ๆ
“ขอบคุณศิษย์พี่”
เจียงผิงอันกุมกำปั้นคารวะอย่างจริงจัง สะท้านสะเทือนในใจอย่างยิ่ง
การกระทำของหวังหยางไร้ผลประโยชน์ส่วนตัวพัวพัน เป็นเพียงศิษย์พี่คนหนึ่งที่ใส่ใจศิษย์น้อง
ว่าตามตรง กระทั่งตัวเจียงผิงอันเองยังไม่ทำเพื่อคนแปลกหน้ามากมายเพียงนี้
นี่คือเส้นทางที่หวังหยางเดิน หัวใจของเขาเบิกกว้าง ผดุงชีพพิทักษ์ธรรม
เหมือนเช่นเส้นทางไร้เทียมทานของเจียงผิงอัน ผดุงชีพพิทักษ์ธรรมก็เป็นเส้นทางโคจรใจเหมือนกัน
หลังจากนั้นไม่กี่วัน เรือก็มาถึงตรงหน้าหอคอยเซียนสีทองแห่งหนึ่ง
หอคอยแห่งนี้มิได้สูง แต่กว้างอย่างยิ่ง รายล้อมด้วยอักขระลึกลับทอประกายทองสว่าง เรือเหาะจำนวนมากมายเทียบท่าใกล้เคียง ผู้ฝึกตนสัญจรเข้าออก
หอคอยเซียนแห่งนี้คือฐานที่มั่นของสำนักเซียนอวี่หวงในโลกใบน้อยแห่งนี้ และนอกจากใช้พักผ่อน ยังใช้ฝึกฝนและแลกเปลี่ยนทรัพยากรด้วย
ในนี้มีค่ายกลเคลื่อนย้ายซึ่งสามารถข้ามเขตแดนกลับภพเซียนอยู่
“สวัสดีศิษย์พี่!”
“สวัสดีศิษย์พี่หวังหยาง!”
เมื่อหวังหยางก้าวเข้าไปในหอคอยเซียน ศิษย์สำนักเซียนอวี่หวงมากมายก็เข้ามาคารวะหวังหยางด้วยสายตาเคารพนับถือ
สถานะของหวังหยางในสำนักนั้นพิเศษ เทียบได้กับผู้อาวุโสคนหนึ่ง การรักษาระเบียบในสำนักต้องผ่านเขาอยู่หลายครั้ง
หวังหยางหันกลับมาพูดกับเจียงผิงอัน “เจ้าเดินดูที่นี่ก่อนได้ ข้าจะไปขอสิทธิ์ให้เจ้าไปสำนักเซียน”
หวังหยางเห็นเจียง
