กเขาล้วนเป็นยักษ์ใหญ่อันมีพรสวรรค์ล ้าเลิศเหนือใครกันทั้งสิ้น
แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ พวกเขาล้วนแล้วมิต่างจากตัวเบี้ยใช้แล้วทิ้ง
ศึกนี้จบลงด้วยชัยชนะของสำนักเซียนอวี่หวง ศัตรูส่วนใหญ่ปลิดปลิวที่นี่ เว้นก็แต่ผู้ฝึกตนบางส่วนจากสำนักเซียนเทียนหลานซึ่งหนีไปได้
ทันทีที่ศึกจบลง หนึ่งเสียงก็ดังขึ้นทันที
“คนทรยศสมควรตาย! ที่แท้เจ้าก็อยู่นี่เอง อย่าคิดนะว่าเปลี่ยนรูปลักษณ์แล้วเราจะจำเจ้าไม่ได้!”
ปวงชนผู้สับสนงุนงงหันมองตามเสียง
กู้ไป๋หลิงชี้หน้าเจียงผิงอันพลางแผดตะโกน “ทุกท่านโปรดระวังเจียงผิงอันผู้นี้ฆ่าสหายที่มาจากภพล่างด้วยกันแล้วชิงสมบัติของพวกเขาไป!”
“จากกฎสำนักเซียน ผู้ฆ่าศิษย์ร่วมสำนักสมควรถูกทำโทษสถานหนัก หากเรื่องร้ายแรง ก็จะถูกตัดสินโทษประหาร!”
เห็นได้ชัดว่า กู้ไป๋หลิงคิดชิงลงมือ ตราหน้าเจียงผิงอันเป็นคนร้ายเสียก่อน
ได้ยินเช่นนี้ ปวงชนรอบข้างก็เปลี่ยนสีหน้าแววตาเป็นโกรธเคืองสะอิดสะเอียนทันที
“หากฆ่าศิษย์ร่วมสำนัก ก็สมควรฆ่าเสีย!”
“เราสำนักเซียนอวี่หวงจะไม่มีวันยอมให้มีคนเช่นนี้อยู่!”
“สวะจากภพล่างเช่นนี้ ต้องมิเข้ามาในสำนักเซียนอวี่หวงของเรา”
ชั่วขณะนั้น ปวงชนล้วนชี้หน้าด่าทอเจียงผิงอัน ถือเขาเป็นคนชั่วช้าฆ่าศิษย์ร่วมสำนัก
เมื่อเห็นท่าทีไม่พอใจของปวงชน เจียงผิงอันก็ผ่อนคลายลงมาก
นี่หมายความว่าบรรยากาศของสำนักนี้ยังคงเป็นมิตร แต่คนเหล่านี้ถูกหลอก หาทราบสัจธรรมไม่
เจียงผิงอันไร้ความลนล
