่นโหรวที่ข้างกายตน “เสด็จย่า กลับบ้านเถอะขอรับ”
สำหรับศิลาสางกาลเวลา พวกเขาราชวงศ์ต้าเฉียนก็จนปัญญาต่อกร
“อย่ารบกวนข้า”
ใบหน้าเฉยชาของเฉียนฮวั่นโหรวปรากฏอารมณ์อันปนเป
“มิกวนไม่ได้ขอรับ หากท่านอยู่ใกล้เจียงผิงอันเกินไป จะเกิดเรื่องขึ้นได้นะขอรับ” เฉียนว่านซานเกลี้ยกล่อม
“ไม่เป็นไรหรอก ข้าสะบั้นรากฐานตัวเองไป ก็ควรจะตายแต่ยามนั้น เพราะข้าเดินบนเส้นทางของเจียงผิงอัน ข้าจึงมีชีวิตต่อมาได้ เขาตายข้าก็ตาย จะอยู่ไปทำไม?”
เฉียนฮวั่นโหรวเมินเฉยต่อความเป็นความตายมานานแล้ว
แต่ในสายตาเฉียนว่านซาน นี่มิใช่การมองข้ามความเป็นความตาย แต่เป็นการสละชีพตามคนรัก!
“เสด็จย่า…”
“หยุดมากความเถอะ กลับไปเสีย ทันทีที่เจียงผิงอันตาย เผ่าพันธุ์อื่น ๆ จะลงมือกันแน่ แดนบูรพาอยู่ในมือพวกเจ้าแล้ว”
เฉียนฮวั่นโหรวพูดอย่างหนักแน่น
เฉียนว่านซานถอนหายใจอย่างอับจน เมื่อรู้ว่าตนเกลี้ยกล่อมเสด็จย่าของตนมิได้ จึงจากไปกับปวงชน
ไม่นานนัก ข่าวที่เจียงผิงอันถูก ‘ศิลาสางกาลเวลา’ ก็แพร่งพรายทั่วโลกหล้าผู้ฝึกตน
ในทีแรก ปวงชนยังไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด
แต่เมื่อทราบว่าราชวงศ์ปิงหยวนเกือบถูกสิ่งนี้ล้างบาง ศาสตราเซียนสะบั้นลงเพราะมัน ก็ทราบได้ว่ามันร้ายกาจเพียงไร
“บัดซบ! ทำไมแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อทำเรื่องงี่เง่านัก! เจียงผิงอันเป็นวีรชนผู้ปราบเผ่าปีศาจนะ!”
“จบสิ้นแล้ว พอเจียงผิงอันตาย การโจมตีจากเผ่าปีศาจจะแห่กันมาแน่ แดนบูรพาจะตกอยู่
