บทที่ 474 เรียกฉันว่า…
โจวอี้เห็นลวดลายรูปดาวบนแขนขวาของโจวหงเย่อย่างชัดเจน จิตใจของเขาพลันสั่นสะท้านอย่างหนัก
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้เห็นลวดลายนี้จากคนอื่นนอกจากตัวเอง
ครั้งแรก มันอยู่บนร่างกายของโจวถง
“นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่ฆ่านายทันทีหลังจากที่เห็นนาย?” โจวหงเย่จ้องมองไปที่โจวอี้ ใบหน้าที่คุ้นเคยนี้ทำให้นึกถึงคนในความทรงจำของเธอ และทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น
“ทำไม?” โจวอี้ถาม
“ฉันเคยเห็นคนที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกับนายมาก่อน แม้ว่าจะไม่เหมือนกันทั้งหมด แต่ก็ถูกต้องประมาณเจ็ดหรือแปดส่วน” โจวหงเย่กลับไปนั่งที่โซฟา หลังจากที่เธอจุดบุหรี่สูบสองสามครั้ง เธอก็พูดต่อไปว่า “ยีนมนุษย์เป็นสิ่งที่ทรงพลังมาก ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่านายเป็นเด็กที่ถูกทิ้งของตระกูลโจวบ้านไหน แต่นาย… เดี๋ยวนะ!” โจวหงเย่ชะงักไปอย่างกะทันหัน
ดูเหมือนว่าเธอจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเธอจึงแปรเปลี่ยนไป ราวกับตั้งความหวังรอคอยอะไรบางอย่าง เธอถามชายหนุ่มตรงหน้าว่า “นายมีไฝที่โคนขาของนายหรือเปล่า?”
“คุณรู้ได้ยังไง!?” โจวอี้ถามกลับไปด้วยความตกตะลึง
“มีจริงเหรอ?” โจวหงเย่ถึงกับรีบลุกขึ้นยืนทันที ดวงตาสีแดงเลือดของเธอฉายแววแห่งความปีติยินดี
“ใช่!” โจวอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น
เขามีความรู้สึกจาง ๆ ว่าความหลังของเขากำลังจะถูกเปิดเผยนับจากนี้
โจวหงเย่จ้องมองไปที่โจวอี้ ไม่นานนัก… น้ำต
