บทที่ 470 ฉันกำลังไปที่จินหลิง
ในยามพลบค่ำ ดวงตะวันลับขอบฟ้า
เมื่อโจวอี้ตื่นขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาของเขาคือใบหน้าของซีชิงอิ่งซึ่งกำลังนั่งหลับไปกับโต๊ะน้ำชา ใบหน้าที่บอบบาง ผิวขาวราวกับหิมะ คิ้วโก่งเหมือนพระจันทร์เสี้ยว และเสียงกรนเล็กน้อยที่ไพเราะ
“ละเอียดอ่อนประดุจหยก งามเช่นเทพธิดาในภาพวาด”
โจวอี้มองรูปลักษณ์ที่ไม่มีใครเทียบได้ของซีชิงอิ่ง และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
ภายในบรรยากาศอันเงียบสงบ กลิ่นหอมของชายังคงอบอวลอยู่ในห้อง และเมื่อมันหลอมรวมเข้าด้วยกันกับภาพของสาวงามตรงหน้า โจวอี้ก็รู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านมา นำพาเอาความขื่นขมในใจออกไป
หลังจากนั้น ความมืดมิดของยามค่ำคืนก็ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา
ขณะนี้ไม่ว่าจะเป็นอาคารสูง หรือถนนจราจรที่พลุกพล่านก็ล้วนแต่เปิดไฟสว่างไสว
กริ๊ง!
เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือทำลายความเงียบ และปลุกซีชิงอิ่งที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น
เธอเงยหน้าขึ้นและบังเอิญเห็นสายตาของโจวอี้ที่จ้องมองเธอ
“ตื่นแล้วเหรอ?” โจวอี้ยิ้ม
“คุณนอนหลับสนิทมาก ฉันไม่อยากปลุก แต่ฉันก็ดันหลับเองโดยที่ไม่รู้ตัวเลย” ซีชิงอิ่งยิ้ม เธอยกแขนขึ้นและเหยียดออกยืดเส้นยืดสาย จากนั้นก็ถามว่า “ทำไมคุณไม่รับโทรศัพท์ล่ะ?”
“โทรศัพท์ของคุณต่างหากที่ดัง” โจวอี้ยิ้ม
“ของฉัน?”
ซีชิงอิ่งตกตะลึง จากนั้นเธอก็มองไปยังโทรศัพท์มือถือของตัวเอง
“ไม่นะ ฉันสัญญากับพ่อแม่ไว้ว่าเย
