บทที่ 469 ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะสูญเสียวิญญาณของเธอไป
อาคารเถิงเหมา เซินเจิ้น
ตึกระฟ้าสูง 52 ชั้นตั้งตระหง่านราวกับเสายักษ์ ที่ชั้นบนสุดหลังหน้าต่างกระจกบานใหญ่มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอยู่
ผู้หญิงคนนี้มีรูปร่างผอม ผมยาวสีขาวราวหิมะ เธอสวมชุดสีดำและยืนตัวตรงประหนึ่งหอกด้วยท่าสองมือไพล่หลัง
เธอไม่ได้มองลงไปที่ด้านล่าง และไม่ได้มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ดวงตาสีแดงก่ำของเธอมองตรงไปยังระยะไกลอย่างอ้างว้าง
“ได้เวลากินยาแล้ว” หวังจ้านฉีเอ่ยขณะที่เดินเข้ามาหาผู้หญิงคนนั้น
เขาเป็นรองผู้จัดการใหญ่ของเถิงเหมากรุ๊ป และเป็นสามีของผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง แต่เมื่อเขาอยู่ใกล้ผู้หญิงในชุดดำคนนี้ เขาก็ดูเหมือนจะไม่กล้าหายใจแรงเลยด้วยซ้ำ
หากคนนอกมาเห็นฉากนี้คงรู้สึกแปลกใจ
โดยเฉพาะหากฟังจากน้ำเสียงที่เขาพูด เป็นใครก็ต้องยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อเพราะน้ำเสียงของเขามันคือความเคารพ
หญิงผมขาวหันมาช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามแต่ซีดเซียว แต่ดวงตาแดงก่ำของเธอไม่ได้จับจ้องไปที่หวังจ้านฉีเลยแม้แต่น้อย
สิ่งที่เธอมองคือขวดหยกบนโต๊ะน้ำชา
“เธอมาถึงแล้วหรือยัง?” โจวหงเย่ถามอย่างใจเย็น
“เธอกำลังขึ้นมาชั้นบน อีกสองนาทีเธอจะมาพบคุณ” หวังจ้านฉีตอบ
“ไปทำงานต่อได้!”
จากนั้นโจวหงเย่ก็เดินไปที่โต๊ะน้ำชา หยิบขวดหยกขึ้นมา ดึงจุกออกแล้วดื่มยาต้มอี้เฉิน
ถูกต้อง!
ขวดหยกนี้คือยาต้มอี้เฉิน
เธอดื่มยาต้มอี้เฉินซึ่งขายในตลาดในราคาหลัก
