าเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ อย่าสุภาพกับผมเลย” โจวอี้ยิ้ม
ครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ?
ทุกคนยกเว้นถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ยต่างมองโจวอี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป รวมไปถึงเกาเป่ยซึ่งเดิมทีไม่ชอบโจวอี้ ทว่าเวลานี้ก็ยังมองเขาด้วยแววตาที่อ่อนลง
ถังหว่านนั่งข้างคุณย่า แต่ดวงตาที่สดใสของเธอยังคงจับจ้องไปที่โจวอี้
เธอมีความสุขมาก
ช่วงเวลาที่มีญาติ ๆ อยู่ครบ ครอบครัวกลมเกลียว และมีคนรักอยู่ด้วยนั้น ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด จริงไหม?
“โจวอี้ นายทำงานที่โรงพยาบาลนั่นแล้วได้เงินเดือนเท่าไหร่กันเนี่ย?” ทันใดนั้นถังเยี่ยนก็ถามขึ้น
คำถามของเธอดึงดูดสายตาทุกคนที่อยากรู้อยากเห็นอีกครั้ง
โจวอี้ตกตะลึงและกำลังจะตอบ แต่เขาบังเอิญพบว่าฉินฮุ่ยเฟินแม่ยายของเขาขยิบตาให้
หมายความว่ายังไงเนี่ย?
ไม่ให้พูดความจริง?
โจวอี้จึงเลิกคิดที่จะตอบความจริง เขายิ้มและพูดว่า “คุณน้าครับ เงินเดือนของผมไม่สูงนักหรอก แค่เดือนละสองหมื่นหยวน”
“แค่สองหมื่นหยวน?” ถังเยี่ยนกล่าวด้วยความผิดหวัง
“เงินเดือนเพียงสองหมื่นหยวนก็จริง แต่ผมมักจะรับงานตรวจรักษานอกสถานที่ของผมเองด้วย ไปดูผู้ป่วยที่เป็นโรคยาก ๆ และซับซ้อนเป็นครั้งคราว ซึ่งรายได้เหล่านั้นก็หลายหมื่น รวม ๆ แล้วรายได้ต่อเดือนของผมได้เฉลี่ยราว ๆ แสนหยวน” โจวอี้หัวเราะ
“…”
ถังเยี่ยนพูดไม่ออก
ตอนนี้เธอไม่คิดจะดูถูกโจวอี้อีกต่อไป เพราะเธอได้ยินมาว่าโจวอ
