บทที่ 452 ที่จริงแล้วผมซื้อมันมา
คำพูดของถังต้งถูกขัดจังหวะ ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกหัวเสียเล็กน้อย แต่เมื่อเขาได้ยินคำพูดของน้องเขยอย่างเกาเหว่ยหยาง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึง แววตาฉายความสับสนงงงวย
ยาต้มอี้เฉิน?
ทำไมชื่อนี้ฟังดูคุ้น ๆ?
เคยได้ยินที่ไหนมาก่อนหว่า?
เขามองไปที่เกาเว่ยหยางด้วยสีหน้างุนงง จากนั้นก็หันไปมองที่ถังเจิ้นพี่ชายของเขาด้วยท่าทางไม่พอใจ เขากำลังจะถาม แต่ทันใดนั้นก็นึกอะไรได้บางอย่างที่ทำให้ตัวเขาต้องตกตะลึง
“ก่อนหน้านี้มียาต้มที่ชื่อว่าอี้เฉินซึ่งโด่งดังมาก…เพียงขวดเดียวก็มีมูลค่าหลักล้าน?” ถังต้งเอ่ยอย่างโง่งม
“ฉันเคยเห็นรูปของมัน และขวดหยกนี้ก็เหมือนกับในรูปทุกประการ…” เกาเหว่ยหยางกล่าวพลางมองไปที่โจวอี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ใช่ครับ นี่คือยาต้มอี้เฉินที่โด่งดังอันนั้นแหละ” โจวอี้ยิ้มและพยักหน้า
“ของจริงเหรอเนี่ย…” ดวงตาของเกาเหว่ยหยางเบิกกว้างและมองไปยังขวดหยกทั้งแปดที่อยู่ในกล่องของขวัญ
ทันใดนั้น ทั่วทั้งร่างของเขาก็ถึงกับสั่นไหว
ยาต้มอี้เฉินหนึ่งขวดมีมูลค่าหลักล้าน และมูลค่ารวมแปดขวดนั้นก็ย่อมมากกว่าสิบล้านแน่นอน
ทว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ถึงจะมีเงินแต่ก็ซื้อยาวิเศษนี้ไม่ได้!
“โจว…โจวอี้ นายได้ยาต้มนี้มาจากไหน?” เกาเหว่ยหยางถามเสียงสั่น
“ผม…” โจวอี้กำลังจะเปิดปากบอก แต่เขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยคำพูดของพ่อตาอย่างถัง
