ารอให้เจียงผิงอันย่อยความคิดตามให้ทันอยู่นาน จึงกล่าวต่อ “จากสังสารวัฏตามปกติ ตัวตนสุดท้ายที่จะถูกกลืนกินควรเป็นบรรพชนจระเข้ แล้วพวกเจ้าภพแร้นแค้นก็จะวนสังสารวัฏไปเช่นนี้”
“แต่แล้ว การเรืองอำนาจของหนึ่งบุคคลก็เปลี่ยนชะตาของภพแร้นแค้นของพวกเจ้าไป”
“มหาจักรพรรดิ?”
เจียงผิงอันสูดหายใจลึก ๆ เงยหน้าขึ้นมองกลุ่มแสงตรงหน้าหัวใจของเขาพลันเกิดความหวังริบหรี่
“ใช่ เป็นยอดคนมากพรสวรรค์แห่งยุคสมัยท่านนี้”
น ้าเสียงของจิตศาสตราเปี่ยมความชื่นชมนับถือต่อกู่ตี้
“กู่ตี้สร้างวรยุทธ์ สร้างร่างเทวะ วาดอักขระ สร้างศาสตราเซียนขึ้นมา กวาดล้างเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ในยุคสมัยนั้นสิ้นไป”
“ขณะเดียวกัน เขาก็ค้นพบความลับของภพแร้นแค้น และไม่เต็มใจให้ตนอยู่ในกำมือโชคชะตา ไม่เต็มใจให้เผ่ามนุษย์ถูกกำจัด เขาจึงใช้วรยุทธ์ยิ่งใหญ่ จำกัดขอบเขตสรรพสิ่งทั่วหล้าไว้ในระดับหนึ่งเพื่อป้องกันมิให้ยอดฝีมือจากภพเซียนค้นพบมัน”
“แต่มหาจักรพรรดิก็รู้ว่านี่ยังห่างไกลเกินพอ ไม่ช้าก็เร็ว เขาก็จะถูกพบตัวอยู่ดี แทนที่จะอยู่รอถูกพบเฉย ๆ สู้เป็นฝ่ายชิงลงมือจะดีกว่า มหาจักรพรรดิจึงตัดสินใจครั้งใหญ่”
“พายอดฝีมือจากเผ่ามนุษย์บุกพิชิตภพเซียน!”
ราวมีบางสิ่งระเบิดในใจเจียงผิงอัน ทำให้ทั่วร่างของเขาสะท้านเทิ้มเกินควบคุม
