โจวอี้ถึงกับพูดไม่ออก
ผู้ชายคนนี้ไม่ชอบผู้หญิงสวย ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกหมดหนทาง เขาไม่คงไม่อาจทำให้เซี่ยหลู่ต้องเสียโฉมแล้วแนะนำเธอให้อีกฝ่ายได้ใช่ไหมล่ะ?
กริ๊ง!
ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
โจวอี้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู ทันใดนั้นเขาก็แทบขนหัวลุก
เขารู้สึกว่าผู้หญิงบางคนบางทีก็ไม่ควรพูดถึง
เขาเหลือบมองเหอหลานอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะส่ายหัวอย่างไม่เต็มใจนัก หลังจากรับโทรศัพท์แล้ว เขาก็พูดขึ้นว่า “ขอโทษด้วย เจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้ยังไม่ตื่น ถ้าคุณมีอะไรจะพูด คุณสามารถบอกผมล่วงหน้าได้ แล้วผมจะแจ้งให้เขาทราบทันทีที่เขาตื่น”
“โจวอี้ นี่มันน่าสนใจจริง ๆ นะที่คุณสามารถโกหกได้ทั้ง ๆ ที่คุณยังลืมตา” เซี่ยหลู่หัวเราะเสียงหวาน
“คุณคิดผิดแล้ว ผมชอบโกหกทั้ง ๆ ที่ยังหลับตามากกว่า”
“เอาล่ะ เข้าเรื่องกันดีกว่า คุณจะมาหาฉันเมื่อไหร่? หรือจะให้ฉันส่งคนไปรับ?” เซี่ยหลู่ถาม
“ได้โปรด ดูซิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว? รอเที่ยงก่อน เราค่อยกินข้าวเที่ยงด้วยกัน แล้วผมจะกลับไปจินหลิง” โจวอี้ยิ้มและถามกลับไปว่า “ตอนนี้ผมกำลังคุยกับหนุ่มหล่อ คุณอยากให้ผมแนะนำให้คุณรู้จักไหม ไม่ต้องกังวลนะ ผมไม่คิดค่าบริการสำหรับการเป็น ‘พ่อสื่อ’”
“ไอ้ห่า คนบัดซบ! ฉันจะส่งคนไปรับคุณตอนเที่ยง!” เซี่ยหลู่ตะโกนอย่างหยาบคายแล้ววางสายไปทันที
โจวอี้เก็บโทรศัพท์มือถือของเขาด้วยสีหน้าโง่งม
ทำไมเธอต้องด่าฉันแรงขนาดนี้ล่ะ?
มีอะไรผิดปกติก
