ดกลั้นมากพอ ดังนั้นแทนที่จะโต้เถียงกับอีกฝ่าย เขาจึงมองไปที่โจวอี้อย่างเย็นชาและหันหลังวิ่งจากไปโดยไม่สนใจอีก
“น้ำคือต้นกำเนิดของทุกสิ่ง เป็นพลังหล่อเลี้ยงชีวิต และเป็นยาชำระล้างร่างกายและจิตใจ แต่ถ้าใช้ยาไม่ถูกวิธีก็จะเกิดผลย้อนกลับ” โจวอี้มองตามหลังของอีกฝ่ายแล้วพูดขึ้น
ทันใดนั้น เหอหลานอวี่ก็หยุดฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองโจวอี้อย่างโง่งม
“คุณหมายความว่ายังไง?” เหอหลานอวี่ถามเสียงเข้ม
“ริมฝีปากของคุณเป็นสีม่วง มีผื่นขึ้นที่คอ มีเส้นคล้ายใยแมงมุมอยู่ในขอบข่ายของผื่นพวกนั้น ผมก็แห้งเป็นสีเหลือง นัยน์ตาเป็นสีดำ แสดงว่าการทำงานของไตอ่อนแอ” โจวอี้พูดเบา ๆ
“แล้วไงต่อ?” เหอหลานอวี่รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้น
“คุณป่วย คุณขาดน้ำ…”
ทันใดนั้น เหอหลานอวี่ก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะโจวอี้
เขามองไปยังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและพูดเสียงเบาว่า “ผมจะรับรองตัวตนของเขาเอง พวกเราจะขึ้นไปที่สโมสร ช่วยเปิดทางให้ที”
“เอ่อ…” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนมองหน้ากัน แต่สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้
เหอหลานอวี่หันกลับมาและวิ่งเหยาะ ๆ ไปทางสโมสร
โจวอี้ยิ้มและพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสี่ที่กำลังแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนจากนั้นเขาก็เดินตามเหอหลานอวี่ไปด้วยท่าทีสบาย ๆ
ราว ๆ ห้านาทีต่อมา
โจวอี้ได้เข้ามาในสโมสรที่กว้างขวางและหรูหรา
พื้นที่ภายในแบ่งออกเป็นสองส่วน ประกอบด้วยพื้นที่ทางทิศต
