บทที่ 437 ให้อาหารต้นไม้
โจวอี้ต้องการกำจัดเซี่ยหลู่ที่เข้ามาพัวพันกับเขา และวิธีที่ดีที่สุดคือการจับคู่ให้กับเธอ แต่เมื่อเขามองไปที่เหอหลานอวี่ก็พบว่าผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะหวาดกลัวเหลือเกิน?
เซี่ยหลู่เป็นปีศาจสาวจริง ๆ ที่ไหน?
นั่นเป็นเพียงแค่ฉายา!
เธอไม่ใช่ปีศาจจิ้งจอกจริง ๆ สักหน่อย เธอไม่กินคน!
โจวอี้รู้สึกว่าเขาควรจะยกย่องเซี่ยหลู่ให้เหอหลานอวี่ฟังอีกครั้ง เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้มองเซี่ยหลู่ในแง่บวกมากขึ้น
“พี่เหอ เซี่ยหลู่เป็นผู้หญิงดีมากที่สุด ที่สุดของที่สุดเลยนะ! เธอทั้งมีเสน่ห์เกินต้านทานและมีด้านที่สง่างาม เป็นกุลสตรีที่เปี่ยมด้วยคุณธรรม เธออยู่ในห้องโถงเพื่อต้อนรับแขกก็ดี หรือจะอยู่ในครัวก็ทำได้อย่างไร้ที่ติ เธอเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแน่นอนในการนำมาภรรยา!”
“นอกจากนี้ คุณเองก็ดูหล่อเหลาไม่แพ้กัน ถ้าแต่งงานกันนะ พวกคุณจะกลายเป็นเหมือนกิ่งทองใบหยก เมื่อยีนของพวกคุณทั้งคู่รวมกัน ลูกที่กำเนิดมาถ้าเป็นผู้ชายก็จะหล่อเหลาดั่งเทพบุตร แต่ถ้าเป็นลูกสาวก็จะสวยงามเหมือนนางฟ้า…”
“เอาล่ะ! ตราบใดที่คุณพยักหน้า ผมสามารถพาคุณไปพบเธอได้ทันทีเลย ผมมั่นใจว่าถ้าเธอเห็นคุณนะ รับรองว่าเธอจะต้องโปรดปรานคุณ ปฏิบัติต่อคุณแตกต่างจากที่ปฏิบัติต่อคนอื่นแน่นอน”
โจวอี้พูดจบก็รอให้เหอหลานอวี่ให้คำตอบที่น่าพอใจกับเขา
แต่เหอหลานอวี่กลับทำให้เขาผิดหวัง!
“ขอโทษที ผมไม่ชอบผู้หญิงสวยน่ะ” เหอหลานอวี่ยิ้มแห้ง
“…”