บทที่ 417 ลูกแกะที่ต้องเชือด
ภายในห้องโถงของอาคาร
สองพี่น้องหลวนเทียนไฉและหลวนเทียนเฟิงที่ร่างโชกไปด้วยเลือดได้ถอยร่นไปจนหลังชนกำแพง ดวงตาของพวกเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว
ครั้นเห็นว่าอู่จ้านเผิงหยุดมือลงชั่วคราว พวกเธอก็ตัดสินใจที่จะใช้ท่าไม้ตายก้นหีบ
“พวกแกปกป้องเธอไม่ได้หรอก ทำไมต้องดื้อดึงด้วย?” อู่จ้านเผิงไม่รีบเร่งที่จะโจมตีอีกครั้ง เขารู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่สามารถฆ่าพี่น้องคู่นี้ได้ง่าย ๆ
ถ้าเขาจะฆ่าพวกเธอ เกรงว่าเขาเองก็คงจะต้องจ่ายราคาไปไม่น้อย
ดังนั้น หากเป็นไปได้ก็คงต้องลองเจรจา เพื่อนำซีชิงอิ่งกลับไปในสภาพร่างกายที่สมบูรณ์ เรื่องการฆ่าพี่น้องสองคนนี้ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นเลยสักนิด
ตราบใดที่พวกเธอประนีประนอม
“เราจะไม่มีวันปล่อยให้แกทำสำเร็จ ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่!” หลวนเทียนเฟิงตะคอก
“ในเมื่อให้โอกาสแล้วแต่กลับไม่หวงแหน ถ้างั้นก็อย่ามาหาว่าฉันหยาบคาย!” ทันใดนั้น อู่จ้านเผิงก็ปลดปล่อยเจตนาสังหารรุนแรง ปราณแห่งฟ้าดินจากทั่วทุกสารทิศถูกดึงดูดออกมา จนเห็นเป็นคล้ายกระแสลมหมุนวน ซึ่งดูราวกับพายุที่กำลังหมุนปกคลุมร่างกายของเขา
จากนั้นอู่จ้านเผิงก็ปล่อยหมัดที่ถูกหุ้มด้วยพายุหมุนเข้าใส่พี่น้องหลวนโดยไม่ยั้ง
“อยู่รอด…”
“หลีกพ้นความตาย…”
หลวนเทียนไฉและหลวนเทียนเฟิงต่างขว้างดาบยาวในมือของพวกเธอเข้าใส่หมัดยักษ์ที่อัดแน่นไปด้วยอำนาจอันรุนแรงของอู่จ้านเผิง
และในขณะเดียวกันนั้น พวกเธอทั้งคู่ต่าง
