บทที่ 415 ไล่ล่า
หิมะกำลังตก
ท่ามกลางลมหนาวที่พัดแรง และหิมะที่ตกโปรยปรายลงมา
ซีกั๋วหัวเงยหน้าขึ้นและพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม “นี่คือหิมะอันเป็นมงคลที่ประกาศปีแห่งความสุข ซึ่งมันเหมาะสำหรับโอกาสนี้มาก”
ซีชิงอิ่งตกตะลึง
ทว่าในขณะที่เธอกำลังเตรียมจะพูด ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่าจู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่ดูสะสวย เธอมีเรือนผมสีเงินงดงาม เธอยังคงดูสง่างามแม้จะอยู่ในชุดลำลอง สิ่งเดียวที่ทำให้เธอดูน่าหวั่นเกรงคือดาบยาวที่เธอสะพายไว้ที่หลัง
“คุณเป็นใคร?” ซีกั๋วหัวเองก็เห็นอีกฝ่ายแล้วเช่นกัน เขาจึงถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
ทว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ แต่กลับมองไปที่กำแพงฝั่งตะวันตกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม อีกทั้งยังกำด้ามจับดาบที่อยู่ด้านหลังให้อยู่ในท่าพร้อมที่จะต่อสู้
ซีกั๋วหัวและซีชิงอิ่งมองหน้ากัน
ทันใดนั้น ทั้งหกร่างก็พลันปรากฏขึ้นทางทิศตะวันตก พวกเขากระโดดข้ามกำแพงสูงเข้ามาได้อย่างง่ายดายราวกับจอมยุทธ์ที่มักเห็นจากภาพยนตร์กำลังภายใน การเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นรวดเร็วราวกับสายฟ้า และในมือยังถือดาบยาวที่ถูกเก็บอยู่ในฝักอีกด้วย
ห่างออกไปหลายสิบเมตร
ด้วยระยะเวลาเพียงไม่กี่วินาที กลุ่มผู้มาใหม่ก็เข้ามาล้อมกลุ่มของคู่พ่อลูกแซ่ซี พวกเขาชักดาบออกมาข่มขู่ อีกทั้งยังแผ่กลิ่นอายสังหารอันเยือกเย็นออกมา
“พวกแกจะพาเธอไปไม่ได้!” หลวนเทียนไฉก้าวไปข้างหน้า ดาบยาวของเธอถูกชักออกจากฝักทันที
