บทที่ 410 รอนางฟ้า
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่หงอี้ก็กลับมาที่ห้องอีกรอบ เขากวาดสายตามองผู้คนที่กำลังดื่มและคุยหยอกล้อกัน ก่อนจะถามอย่าโง่งมว่า “พวกนายแปลงเพศกันหมดแล้วเหรอ? ทำไมไม่มีสักคนที่เรียกผู้หญิงสวย ๆ ในคลับมานั่งด้วยสักคน?”
“นายนี่ไม่เพียงแต่จะหยาบคายนะ แต่ยังเป็นพวกหื่นด้วย” หวงไห่เทาพูดพลางแสร้งทำสีหน้ารังเกียจ
“แหมทำเป็นไม่เคย ใครไม่รู้ที่มากี่รอบ ๆ ก็ต้องเรียกมาอย่างน้อยสองสามคนแล้วโอบซ้ายโอบขวา” หลี่หงอี้กลอกตาก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเตรียมออกไปเรียกพวกผู้หญิงเข้ามา
“อย่าไป ๆ เดี๋ยวนางฟ้าจะมาแล้ว” เฉิงฮ่าวตะโกนห้าม
“นางฟ้า? นางฟ้าอะไร?” หลี่หงอี้ถามอย่างงงงวย
“ผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมืองจินหลิงคือใคร?” หวงไห่เทาถาม
“แน่นอนว่าเป็นซี… เฮ้ย! เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่าคนสวยซีจะมาที่นี่? ใครกันที่หน้าใหญ่ขนาดที่โน้มน้าวให้เธอมาที่นี่ได้?” หลี่หงอี้ถามด้วยความประหลาดใจ
“นายคิดว่าใครล่ะ?” หวงไห่เทาถามยิ้ม ๆ
“โจว… อ้อ! ฉันเข้าใจแล้ว!” หลี่หงอี้นั่งลงอย่างขมขื่นและพูดด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ “เมื่อเทียบกันแล้ว ฉันนี่แม่งโคตรธรรมดาเลยจริง ๆ”
“เพิ่งรู้ตัวรึไง?” หวงไห่เทาหยอกล้อ
“กวนประสาท”
ทุกคนจึงชูนิ้วกลางให้เขา
ฮวงฟู่เจิ้นเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ตามน้ำไปกับการหยอกล้อนี้ เพราะตอนนี้เขารู้สึกสับสน
เขาทำธุรกิจในจินหลิงมาพักใหญ่แล้ว แต่เขายังไม่เคยได้ยินว่าใครคือผู้หญิงที่สวยที่สุดในจินหลิง และไม่เคยได้
