จินเฉิงวิลล่า เมืองจินหลิง
วันนี้ซีชิงอิ่งกลับมาพักที่บ้าน
เธออาบน้ำ เป่าผมให้แห้ง และนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกับโจวอวิ๋นผู้เป็นแม่ของเธอซึ่งอยู่ในชุดนอนและกำลังดูทีวี
“แม่คะ ช่วงนี้พ่อยุ่งหรือเปล่าคะ?” ซีชิงอิ่งถาม
“ยุ่ง แต่ไม่ได้ยุ่งเรื่องงาน มีสินค้าค้างสต็อกมากเกินไป ขายไม่ได้ ผมของเขาจะขาวเกือบทั้งหัวแล้ว แล้วนี่ปีใหม่(ตรุษจีน)ก็กำลังจะมา เขายังไม่มีเงินพอจ่ายค่าจ้างคนงานด้วยซ้ำ เขากำลังยุ่งมาก แต่ยุ่งกับการหาเงินกู้จากเพื่อนในธนาคาร” โจวอวิ๋นดูเศร้าลงเล็กน้อย
“เงินขาดเท่าไหร่คะ? หนูยังพอมีอยู่บ้าง” ซีชิงอิ่งกล่าว
“ลูกเหรอ? เก็บเงินไว้เองดีกว่า! สิ่งที่เขาขาดไม่ใช่แค่หลักล้าน ไม่ใช่สิบล้าน แต่เป็นร้อยล้าน!” โจวอวิ๋นถอนหายใจ
เมื่อซีชิงอิ่งได้ยินเช่นนี้ เธอก็เงียบไปทันที
เธอควักเงินหลักล้านได้ แต่ถ้าเป็นร้อยล้าน…เธอเองก็หมดหนทางเหมือนกัน
กริ๊ง!
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาก็ดังขึ้น
เธอคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าสายเรียกเข้าคือใคร หลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะ ดวงตาของเธอก็ฉายแววแห่งความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอรีบกระโดดลงจากโซฟากลับไปที่ห้องของเธอทันที
“เฮ้! ใครโทรหาลูกน่ะ? ทำไมสีหน้าเปลี่ยนไปขนาดนั้น?”
“ไม่ได้เปลี่ยนสักหน่อย!” ซีชิงอิ่งตอบเสร็จก็วิ่งกลับไปที่ห้องของเธออย่างรวดเร็ว และหลังจากปิดประตูแล้วเธอก็กดรับสาย
“โจวอี้ เป็นไงบ้าง?” ซีชิงอิ่งถ
