เจียงผิงอันยังไม่พอใจกับขนาดของมัจฉาตัวนี้
จากวาทะของกู้ไป๋หลิง มัจฉาโกลาหลขนาดไม่ถึงสามสิบจั้งหนึ่งตัว เพิ่มความเป็นไปได้การบรรลุได้เพียง ‘เซียนปฐพี’
และสิ่งที่เจียงผิงอันปรารถนาจะเป็นมิใช่เซียนปฐพี กระทั่งเซียนสวรรค์ก็มิพอใจ เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น มีเพียงทำเช่นนี้ เขาจึงสามารถคืนชีพบุพการีได้
เป้าหมายในยามนี้คือผ่านการประเมินของสำนักเซียนอวี่หวงให้ได้ก่อน ออกจากโลกใบน้อยแห่งนี้ มุ่งหน้าสู่ภพเซียน แล้วก่อรากเซียนขึ้นมา
นี่เป็นเพียงโลกใบน้อยแห่งหนึ่ง มิอาจสร้างรากเซียนได้เลย
ยามนี้ ขอเพียงจับมัจฉาโกลาหลยาวสามสิบจั้งให้ได้สักตัว ก็สามารถบรรลุการประเมิน กลายเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการได้โดยเร็ว
แต่เจียงผิงอันก็มิมั่นใจ ว่ามัจฉาโกลาหลจะยังเป็นของเขายามจับมัจฉาโกลาหลยาวสามสิบจั้งได้หรือไม่
กู้ไป๋หลิงในขณะนี้ยังไม่เผยความโลภ แต่ก็ยากบอกได้ว่าในใจคิดอะไรอยู่
ในโลกอันโหดร้ายนี้ ย่อมต้องระวังผู้อื่นเอาไว้
เจียงผิงอันเห็นด้วยกับหลักการที่ว่า ‘ยามผลประโยชน์มากพออะไรก็เกิดขึ้นได้’ เสมอมา
เพื่อระวังไว้ก่อน เจียงผิงอันจึงมิได้ใช้เนื้อผลอัสนีโกลาหลต่อไปทำเพียงใช้หนอนตัวน้อยเป็นเหยื่อ
ขณะตกปลา อวตารของเจียงผิงอันในโลกใบน้อยในตัวของเขาก็นำวรยุทธ์เซียนที่หลัวซู่ ประมุขศาลาเติงเซียนให้มาออกจากขวดกลืนสวรรค์
ยามนี้เมื่อไม่มีอะไรทำ เขาก็ขอดูหน่อยว่าวรยุทธ์นี้คืออะไร หากไม่เหมาะสมก็ไม่ต้องฝึก
วรยุทธ์เซียน พู
