“ศิษย์พี่หญิงกู้ ท่านมีวัตถุโกลาหลหรือเจ้าคะ?”
ผู้ฝึกตนหญิงซูปิงเอ่ยถาม
ในเมื่อจะจับมัจฉาโกลาหล ก็ย่อมต้องใช้วัตถุโกลาหล
กู้ไป๋หลิงตอบเนิบ ๆ “ข้าซื้อหนอนที่เปื้อนปราณโกลาหลมานิดหน่อย”
“หนอนเหล่านี้ถูกเลี้ยงไว้ในพสุธาโกลาหล แม้จะมีพลังโกลาหลไม่มาก ก็ยังมีโอกาสจับมัจฉาโกลาหลได้”
แม้กู้ไป๋หลิงจะอยากซื้อวัตถุซึ่งมีพลังโกลาหลแข็งกล้า นางก็มิอาจซื้อไหวได้เลย จึงทำได้เพียงซื้อหนอนมาลองเสี่ยงดวง
ขณะเสวนา คนทั้งหลายก็มายังตีนเขาสูงแห่งหนึ่ง ธารทมิฬแผ่คลื่นพลังโน้มถ่วงประหลาด
กู้ไป๋หลิงนำกล่องสีแดงใบหนึ่งออกมา เปิดมันออก หนอนจำนวนหนึ่งซึ่งแผ่ปราณโกลาหลดิ้นยึกยักอยู่ภายใน เรืองรัศมีเจ็ดสีพร่างพรม
“แต่ละคนเอาไปสามตัว จับมัจฉาได้หรือไม่ ขึ้นกับโชคของพวกเจ้าเอง”
“หากจับมัจฉายาวสามฉื่อได้แล้วมอบมันให้กับสำนัก จะลดเวลารับใช้กองทัพได้หนึ่งปี เอาไปแลกผลึกเซียนก็ย่อมได้”
“หากจับมัจฉาโกลาหลยาวสามสิบจั้งได้ พวกเจ้าจะได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ ออกจากที่บ้า ๆ นี่ได้ทันที”
“แน่นอน โอกาสนี้แทบไม่มีอยู่เลย มัจฉาใหญ่ที่ไหนจะสนใจกินหนอนนี่”
กู้ไป๋หลิงใจกว้างอย่างยิ่ง แจกจ่ายหนอนให้คนละสามตัว หนอนเหล่านี้มูลค่าตัวละหนึ่งผลึกเซียน
ยอดฝีมือระดับเขตแดนอย่างนางมีรายได้เพียงพันผลึกเซียนต่อปี หากนางอยากได้ทรัพยากรมากกว่านี้ ก็ต้องไปหาเอาเอง
“ขอบคุณศิษย์พี่หญิง!”
“ขอบคุณศิษย์พี่หญิงกู้!”
ทั้งสี่ต่างกล่าวขอบคุณ
พวกเข
