บทที่ 400 จิตวิญญาณ
แทนที่จะตอบคำถามของหรงลี่ฮุ่ย โจวอี้กลับนำหยกขึ้นมาและเริ่มแกะสลักด้วยมีดแกะสลัก
เศษหยกค่อย ๆ ร่วงลงพื้น จากนั้นรูปร่างของมนุษย์ลิงก็ค่อย ๆ เด่นชัดขึ้นมา
ความเร็วในการแกะสลักของโจวอี้นั้นเร็วมากกว่าพวกช่างแกะสลักระดับปรมาจารย์เสียอีก
เมื่อเวลาผ่านไป การแกะสลักก็สิ้นสุดลง
ซุนหงอคง มหาเทพแห่งสวรรค์!
มงกุฎทองคำม่วงที่ประดับด้วยขนหงส์อมตะยาว ๆ ทั้งสองเส้นสวมอยู่บนศีรษะของซุนหงอคง และยังมีเกราะทองคำเหยียบเมฆใต้ฝ่าเท้า แม้ว่าจะไม่มีสีอื่นให้เข้าคู่กัน แต่ราชาวานรที่ถือกระบองทองสารพัดนึกยังคงดูสง่างามและสมจริง
“ว้าว มันสวยมาก!” ถังเหมียวเหมี่ยวปรบมือเมื่อโจวอี้วางมีดแกะสลักลง
“ถ้าเหมียวเหมี่ยวชอบ เอาไว้คราวหน้าพ่อจะแกะสลักให้ลูก ดีไหม? เอาให้ครบเลยทั้งซุนหงอคง ตือโป๊ยก่าย ซัวเจ๋ง พระถังซัมจั๋ง…”
“ไม่เอา หนูไม่อยากได้ตัวละครพวกนั้น หนูต้องการนางฟ้าจือเซี่ย[1] หนูต้องการเซเลอร์มูนและหนูต้องการซูเปอร์แมน…” ถังเหมียวเหมี่ยวพูดอย่างร่าเริง
โจวอี้นิ่งงันไปทันที
ในขณะที่หรงลี่ฮุ่ยนั้นชื่นชมรูปปั้นที่โจวอี้แกะสลัก และอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ “ทักษะการแกะสลักของคุณโจวยอดเยี่ยมมาก! แม้จะเทียบกับปรมาจารย์ในประเทศ เกรงว่าพวกเขาคงไม่ได้ดีไปกว่านี้มากนัก”
“ชมผมเกินไปแล้ว”
โจวอี้ยิ้มเล็กน้อยและถามกลับไปว่า “เอาล่ะ ตอนนี้เราอย่าสนใจเรื่องทักษะการแกะสลักหรือคุณภาพของหยกเลย คุณคิดว่าอะไรคื
