บทที่ 373 บรรจบกัน
“ซินเยว่ หน้าตาของเธอ…” เซี่ยหลู่ลังเลที่จะพูดทัก
“ในถ้ำนั่นมีสระน้ำเย็นอยู่ด้านล่าง และน้ำในสระก็แปลกมาก หลังจากที่ฉันตกลงไป มันก็ล้างสิ่งที่ฉันใช้ปกปิดใบหน้าที่แท้จริงออกไปทั้งหมด” อู๋ซินเยว่รีบปรับอารมณ์ของตัวเองและอธิบายออกไป
เซี่ยหลู่พยักหน้า แต่ยังคงมองอู๋ซินเยว่ด้วยสายตาแปลก ๆ
ทันใดนั้น เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอหันไปมองโจวอี้และพบว่าเขากำลังเดินไปอีกทางหนึ่งโดยทำทีเป็นไม่สนใจ
“โจวอี้ น้องสาวของฉันสวยไหม?” เซี่ยหลู่ถามเขาทันที
“อืม สวยดี” โจวอี้ตอบโดยไม่หันกลับมามอง
“นายคิดว่าเธอสวยกว่า หรือว่าฉันสวยกว่า?” เซี่ยหลู่ยิ้ม
“พวกคุณทั้งคู่สวยมากเท่ากันนั่นแหละ” โจวอี้กล่าว
“ถ้านายถูกขอให้เลือก นายจะเลือกใคร?” มุมปากของเซี่ยหลู่ยกขึ้นและคำถามที่ยากขึ้นไปอีก
“…”
โจวอี้ไม่ตอบ ไม่สิ เขาไม่ต้องการตอบคำถามนี้ ความเร็วในการเดินของเขาเพิ่มขึ้นกว่าเดิมมาก
เซี่ยหลู่มองตามแผ่นหลังของโจวอี้ จากนั้นหันมามองใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของอู๋ซินเยว่แต่กลับมีร่องรอยของเลือดฝาดปรากฏอยู่จาง ๆ เธอเดาได้อย่างคร่าว ๆ ว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้นกับคนทั้งคู่ระหว่างที่อยู่ใต้ถ้ำนั้นแน่ ๆ
พวกเขาทั้งสามเดินเร็วมาก เพียงไม่เกินสิบห้านาที พวกเขาก็เห็นเฉินซานและอีกสองคนที่กำลังอยู่ในสภาพสะบักสะบอมบนยอดเขาฝั่งตรงข้ามกับยอดเขาที่งูหลามตัวนั้นนอนอยู่
น่าแปลกที่งูหลามตัวใหญ่ยังคงนอนขดอยู่บนภูเขาฝั่
