บทที่ 360 ขึ้นฝั่ง
การโจมตีที่ดุเดือดของโจวอี้ทำให้การพยายามตอบโต้ทั้งหมดของเทียนโส่วจินไร้ผล
ทะเลระเบิดเป็นคลื่น ร่างกายที่แข็งแกร่งของปรมาจารย์เทียนโส่วจินถูกทุบเหมือนลูกบอลกระเด็นไปมาดูน่าสังเวช เขาถูกโจวอี้ทุบตีอยู่ฝั่งเดียว
“ฉ…ฉันยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว!”
เทียนโส่วจินหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว เขากระอักเลือดพลางคร่ำครวญขอความเมตตา
เขาไม่ต้องการตายตอนนี้
ก่อนหน้านี้เขาได้เห็นความหวังที่จะฝ่าทะลวงไปยังระดับปรมาจารย์ขั้นสมบูรณ์แล้ว หากเขาถูกฆ่าตายตอนนี้ เขาคงตายตาไม่หลับ
โจวอี้ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม และยังคงไม่หยุดโจมตีตามคำขอของอีกฝ่าย ทว่าเขากลับยิ่งโจมตีอย่างบ้าคลั่งมากขึ้น
เขาหักกระดูกทั่วร่างของเทียนโส่วจิน และทำให้อวัยวะภายในของเทียนโส่วจินเสียหายอย่างหนัก มันเหมือนกับตอนที่เขาสู้กับเสือและหมาป่าในภูเขาลึกด้วยมือเปล่า เวลานี้เขาทุบตีเทียนโส่วจินจนเจียนตายให้อยู่ในสภาพที่ไร้เรี่ยวแรงจะต่อสู้กลับมาได้ จากนั้นเขาก็คว้าคอของเทียนโส่วจินด้วยมือที่แข็งแกร่งเหมือนคีมเหล็ก แล้วทะยานกลับไปที่เรือยอร์ชเทียนฉิง
ปัง!
เทียนโส่วจินซึ่งเคยก้าวร้าวมาก่อนถูกโจวอี้โยนทิ้งเหมือนสุนัขที่ตายแล้วลงบนเรือยอร์ชเทียนฉิงจากนั้นก็เตะกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร
เฉินซานอ้าปากค้างและพูดไม่ออก
เขาได้รู้จากแม่เฒ่าเทียนจี้ว่าระดับยุทธ์ของโจวอี้อยู่ที่ระดับปรมาจารย์ขั้นต้นเท่านั้น
แต่โจวอี้ตอนนี้กลับทำให้เทียนโส่วจินซึ่งเ