ผลึกเซียนล้านชิ้น และวรยุทธ์เซียนระดับสูงอีกแขนง ใช้เป็นค่าตอบแทนโอสถคุ้มภัยก่อนหน้านี้”
เจียงผิงอันรับอาวุธวิเศษระดับเซียนมา พลางเอ่ยว่า “สิ่งนี้มิได้ล ้าค่าเท่าโอสถคุ้มภัยนี่?”
“อะแฮ่ม! ก็ไม่พอจริง ๆ แหละ”
หลัวซู่กล่าวอย่างกระดากใจ
“ช่างเถิด ช่วยข้าดูแลเสี่ยวเซียงและเยี่ยอู๋ฉิงให้ดีแล้วกัน”
เจียงผิงอันไม่อยากได้ศาสตราเซียนอะไรมากมาย ด้วยความแข็งแกร่งของเขา เขามิอาจแผลงฤทธิ์ของศาสตราเซียนได้เลย
หากไปตกตายที่นั่น ทรัพยากรเหล่านี้ก็จะกลายเป็นของผู้อื่น
เจียงผิงอันเก็บขวดกลืนสวรรค์ ชำเลืองเสี่ยวเซียงอย่างลึกล ้า“ข้าไปก่อนนะ”
ว่าแล้ว ปราณก็ถูกจ่ายแก่ป้ายหยก อักขระบนยันต์เคลื่อนย้ายถูกกระตุ้นทำงาน โอบล้อมทั่วกายเจียงผิงอันแล้วเคลื่อนย้ายเขาไปทันที
มือในแขนเสื้อของเฉียนฮวั่นโหรวกำแน่น พยายามสะกดความขื่นขมในใจ
หลัวซู่ผ่อนลมหายใจยาว “เจ้าน่าจะหยุดเขาไว้นะ”
มิใช่เพราะนางไร้ทรัพยากร นางแค่ไม่อยากให้เจียงผิงอันใช้ทรัพยากรสิ้นเปลือง ไว้ภายหลังนางจะคืนทรัพยากรที่เหลือให้กับเฉียนฮวั่นโหรวแล้วกัน
“ผิงอันจะไม่เป็นอะไร เขาเข้าภพเซียนได้แน่” สายตาของเฉียนฮวั่นโหรวเปี่ยมความมุ่งมั่น
“เขา…”
หลัวซู่อ ้าอึ้ง แต่สุดท้ายก็ไร้วาจา
มิน่าเล่า สองคนนี้จึงลงเอยกันได้ หัวรั้นทั้งคู่เลย
ยอดฝีมือขอบเขตมหายานยังอาจมิบรรลุการประเมินได้ แล้วไฉนเจียงผิงอันจึงทำได้?
หลัวซู่ไม่พูดอะไรหักหาญกำลังใจเฉียนฮวั่นโหรว ยามป้า
