เสี่ยวปิงเกลียดคนทะเลาะกัน พ่อแย่มาก!” เด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่ผู้หญิงคนนั้นกอดอยู่พูดออกมาเสียงดัง
โจวอี้สับสนเล็กน้อย
การที่ผู้หญิงจะดุด่าชายคนนั้นอาจดูสมเหตุสมผล แต่เด็กน้อยคนนั้น…คิดว่าการด่าพ่อตัวเองมันสมควรแล้วงั้นเหรอ?
แล้วผู้ชายคนนั้นโดนคนอื่นทุบตีมาไม่ใช่เหรอ? ควรพาไปโรงพยาบาลมากกว่าไม่ใช่รึไง?
เฉินอันฉียืนอยู่ข้าง ๆ โจวอี้และเห็นสถานการณ์นี้ด้วย เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นและเด็กน้อยพูด เธอก็พยักหน้าด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้งและพูดว่า “ทำตัวเหมือนเป็นเด็กเลยนะที่ยังออกไปหาเรื่องต่อสู้กับชาวบ้าน”
ทันใดนั้น ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างออก สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนไปทันที เธอหันไปหา โจวอี้และรีบอธิบายว่า “หมอโจว ฉันไม่ได้หมายถึงคุณนะ คุณเป็นเหยื่อ คนที่ทำร้ายคุณเป็นคนที่น่ารังเกียจที่สุด!”
“…”
โจวอี้พูดไม่ออก
มีผู้คนทำร้ายเขาก็จริง แต่เขาก็โต้ตอบด้วยการฆ่าพวกมันทั้งหมด!
พูดตามตรงแล้วเขาน่าจะเป็นคนที่น่ารังเกียจมากที่สุดรึเปล่านะ?
ขณะที่พวกเขายืนรอแท็กซี่อยู่ริมถนน จู่ ๆ โจวอี้ก็ถามว่า “ถ้าผมจำไม่ผิด ดูเหมือนว่าคุณกำลังจะไปเมืองภาพยนตร์ซือซี?”
“ใช่! มีอะไรเหรอ?” เฉินอันฉีถามกลับ
“ช่วงนี้ผมว่างอยู่ ให้ผมไปเป็นเพื่อนคุณไหม?”
“คุณจะไปเมืองภาพยนตร์ซือซีกับฉันเหรอ?” เฉินอันฉีเบิกตากว้าง
“ใช่! ผมว่างอยู่ และอีกอย่างผมไม่เคยเห็นเบื้องหลังการถ่ายหนังหรือละครเลย การได้ไปเปิดหูเปิดต
