าบ้างนับว่าน่าสนใจ” โจวอี้ไม่ได้เอ่ยออกมาตรง ๆ ว่าระหว่างนี้เขาไม่กล้ากลับบ้านเพราะกลัวว่าลูกสาวจะเห็นบาดแผลของตัวเองแล้วเป็นห่วง
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อวานเขาได้บอกถังหว่านว่าเขาจะออกจากเมืองจินหลิงไปอีกสองสามวัน ถ้าเขากลับไปตอนนี้ มันจะดูเหมือนว่าคำพูดของเขามันเป็นแค่เรื่องตลก
“แต่หมอโจว อาการบาดเจ็บของคุณสาหัสมาก ฉันคิดว่า…” เฉินอันฉีลังเล
“ไม่ต้องห่วง ผมกินพวกสมุนไพรมาตั้งแต่เด็ก ร่างกายของผมดีเยี่ยมกว่าคนทั่วไป สำหรับผมแล้วสามารถหายจากอาการบาดเจ็บเล็กน้อยนี้ได้ภายในสองสามวัน” โจวอี้ตบหน้าอกของเขาด้วยความมั่นใจ จากนั้นเขาแกล้งถามว่า “หรือว่าคุณไม่ต้องการให้ผมไปกับคุณรึเปล่า? คุณคิดว่ามันไม่สะดวกที่ผมจะไปกับคุณใช่ไหม?”
“ไม่ ๆ คุณเข้าใจฉันผิด ฉันแค่กังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของคุณ”เฉินอันฉีกล่าวอย่างเร่งรีบ
“งั้นวางใจได้เลย ไป ไป ไปกันเลย!” โจวอี้มองไปที่รถแท็กซี่ที่กำลังแล่นมาแล้วโบกมือทันที
เฉินอันฉีรู้สึกอายเล็กน้อย
เธอจำได้ว่าโจวอี้มักจริงจังในการรักษาผู้ป่วย สงบและเยือกเย็นในการเรียนรู้ที่จะขับรถ และมีอารมณ์ขันในการเล่าเรื่องตลก แต่เธอไม่เคยเห็น โจวอี้ทำตัวเป็นเด็กแบบนี้
สองชั่วโมงต่อมา
โจวอี้และเฉินอันฉีก็นั่งแท็กซี่ไปถึงเมืองภาพยนตร์
ที่นี่คือแหล่งการผลิตผลงานภาพยนตร์และละครขนาดใหญ่ในจีน รวมไปถึงเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวครบวงจรที่เน้นความบันเทิงและการพักผ่อน
จุดชมวิวประกอบด้วยเมื
