บทที่ 320 จงเหี้ยมโหด
ผางเทียนฟู่ตายแล้วเป็นที่เรียบร้อย
เขาเป็นปรมาจารย์ขั้นกลาง เป็นเสาหลักที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลผางในเหอเฉิง แต่ตอนนี้กลับถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาทุกคน
ผางหลงเงียบไปทันที
เขาไม่แสดงอาหารเสียใจหรือตกใจ
เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าอารมณ์ทั้งหมดของเขาจะถูกดึงออกไปจากร่างกายจนหมดสิ้น
เขาเพียงจ้องมองร่างของบิดาตนเอง เดินเข้าใกล้ไปทีละก้าว คุกเข่าและไม่พูดอะไร
ทางด้านของโจวอี้นั้นยังคงสังหารคนอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าเขาจะฆ่าผางเทียนฟู่และผางเทียนเหวินไปแล้ว เขาก็ยังไล่ฆ่าต่อไปราวกับบ้าคลั่ง ผู้อาวุโสของตระกูลผางทุกคนที่อยู่ในระดับกึ่งปรมาจารย์ถูกเขาฆ่าจนตายเรียบ
สมาชิกตระกูลผางที่เหลืออีกสี่สิบหรือห้าสิบชีวิตได้แต่แสดงสีหน้าสิ้นหวัง
ในสายตาของพวกเขานั้น โจวอี้เป็นเหมือนปีศาจจากขุมนรกที่กำลังลากพวกเขาทั้งตระกูลลงไปในนรกขุมที่ลึกที่สุด
ในที่สุดผางหลงก็ฟื้นคืนสติจากเสียงร้องเรียกของสมาชิกในตระกูล เขากวาดสายตามองไปยังสมาชิกในตระกูลหลายคนที่ล้มลงจมกองเลือด จากนั้นก็ค่อย ๆ หันมามองโจวอี้
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเขาผิด
ผิดเกินไปจนไม่น่าให้อภัย
เขาผิดที่ทำตัวหุนหันเกินไปทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งแค่ไหน หรือแม้แต่ภูมิหลังของอีกฝ่ายคืออะไรนั้นเขาก็ไม่รู้ ความผิดพลาดนี้เองที่ทำให้ตระกูลผางของเขาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้
“คุณเป็นใครกันแน่?” ผางหลงถามอย่างสุขุม
“ทำไม? แกอยากรู้ตัวตนของ
