จียงผิงอัน สีหน้าเปี่ยมความถือตัว
“ครั้งก่อน เจ้าโชคดีพอเอาชนะข้าได้ ครั้งนี้ นายน้อยผู้นี้จะเหยียบย ่าเจ้าให้จมดิน!”
หลังจากพ่ายเจียงผิงอันไปในครั้งก่อน เขาก็ถูกพาไปฝึกฝนใหม่อีกครั้งที่เขตหวงห้ามโกลาหล
ในเขตหวงห้ามโกลาหล เขาได้สู้กับอัจฉริยะสูงสุดมากมาย พวกเขาหลายคนมิได้อ่อนแอกว่าเจียงผิงอันเลย
เขาทิ้งวิชาและร่างเทวะไปมากมายเพื่อมุ่งเน้นที่พลังโกลาหล ซึ่งทำให้ความแข็งแกร่งของเขาพัฒนาก้าวกระโดด ในเวลาเพียงไม่กี่สิบปี เขาก็มาถึงขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตา
“เจียงผิงอัน ยามนี้ข้าไม่เหมือนก่อนแล้ว เจ้าพรสวรรค์สูงส่งมากแต่ก็แข็งแกร่งเฉพาะในภพแร้นแค้น ภพภูมินั้นกว้างใหญ่ ห่างไกลเกินเจ้าเจียงผิงอันจะคาดคิดนัก”
ซือถูหลิงเฟิงกลับสู่เขตหวงห้ามโกลาหลครั้งนี้เพื่อเรียนรู้โฉมหน้าแท้จริงของโลกใบนี้
เมื่อจัดการเจียงผิงอันได้ในคราวนี้ เขาจะตั้งอกตั้งใจฝึกฝนเพื่อเตรียมตัวสำหรับอนาคต
ยอดฝีมือในเขตหวงห้ามโกลาหลกล่าวว่า มหาจักรพรรดิน่าจะเผชิญอันตรายอยู่ในภพเซียน ภพแร้นแค้นน่าจะถูกพบแล้ว
ถึงยามนั้น จะมีเซียนปรากฏตัวลงมา
เมื่อเซียนปรากฏตัว ทั้งภพแร้นแค้นจะกลายเป็นเมืองผีไร้ชีวิต
เขาต้องขัดเกลาตนเองให้แข็งแกร่งเพื่อเลี่ยงวิกฤติ
เจียงผิงอันและเหลียงเซียวหงเป็นเพียงผู้ผ่านทางบนเส้นทางการฝึกฝนของเขา สุดท้ายพวกเขาก็ต้องตายด้วยมือนี้
เมื่อเห็นสีหน้าถือตัวลำพองของซือถูหลิงเฟิง สีหน้าของเจียงผิงอันก็แปรเปลี่ยนพิกล
