งตาก็เรืองประกายตื่นตกใจ
“อะไรนะ! ผู้ฝึกตนขอบเขตบูรณาการ!”
ความถือตนบนใบหน้าซือถูหลิงเฟิงมลายเกลี้ยง เขานึกว่าตนใช้เวลาเป็นสิบ ๆ ปีกว่าจะถึงขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาก็ไวจะแย่แล้ว
มิคาดว่าเจียงผิงอันจะน่ากลัวยิ่งกว่า บรรลุถึงขอบเขตบูรณาการแล้ว!
ไม่สิ!
เจียงผิงอันสร้างขอบเขตของตัวเอง เขาสร้างขอบเขตที่สี่แล้วยากเย็นกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปอีก!
สีหน้าของซือถูหลิงเฟิงแปรเปลี่ยนไม่หยุดนิ่ง แววตาหมองหม่นให้ความรู้สึกไม่ยอมถอดใจ เปี่ยมความริษยา “เจ้าต้องรีบร้อนทะลวงขอบเขตแน่ ๆ ขอบเขตที่สร้างมั่ว ๆ เช่นนั้นไม่แข็งแกร่งนักหรอก!”
“ต่อให้เจ้าบรรลุขอบเขตถัดไป ก็คงไม่มีทางทำความเข้าใจเคล็ดพลังมากมายในเวลาสั้น ๆ ได้หรอก นายน้อยผู้นี้สู้ข้ามขอบเขตก็ได้!”
ซือถูหลิงเฟิงปรับอารมณ์ ร่างของเขาเรืองประกายเจ็ดสี พลังโกลาหลพลุ่งพล่าน “วันนี้ นายน้อยผู้นี้จะใช้ขอบเขตหลอมสุญตารับมือยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ! ให้ลือลั่นโลกหล้ากันไปเลย!”
ซือถูหลิงเฟิงสุดฮึกเหิม เหยียบย่างสุญตาเข้าโจมตีเจียงผิงอัน
“เจ้าเอาชนะเขามิได้หรอก!”
ประมุขหอตำราเทียนเต้าคิดหยุดไว้ แต่วาทะของเขากลับไปกระตุ้นซือถูหลิงเฟิงเสียแทน
เขาฝึกฝนมาเนิ่นนานหลายปี ไม่มีทางผิดพลาดได้หรอก
วันนี้จะเป็นวันที่เขา ซือถูหลิงเฟิงได้ล้างอาย
ซือถูหลิงเฟิงเหวี่ยงหมัดโกลาหลเข้าใส่เจียงผิงอัน อำนาจโกลาหลทรงพลังทำให้กฎเกณฑ์รอบข้างรวนเร
เจียงผิงอันสวนหมัดกลับไปอย่างเรียบง่าย
