ารณ์คล้ายกันจะไม่เกิดขึ้นอีก” เฝ่ยไป๋ลู่กล่าว
“หือ?” หลังจากเงียบไปนาน หลี่เปาก็ตระหนักว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงศพที่ฝังอยู่ใต้งานก่อสร้างของเขา!
เจี่ยเจียอิ้นพลันรู้สึกเย็นยะเยือกที่กระดูกสันหลัง
เขาลอบกลืนน้ำลายจนเสียงดัง “เอื๊อก!” ต่อหน้ากล้อง “อาจารย์ครับ ผมเป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ เราจะหาศพพบได้ยังไง แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าคนที่ฆ่าเขาคือใคร ไหนจะเรื่องแก้แค้นอีก ถ้าคุณยอมช่วย เงินเท่าไหร่ผมก็ไม่เกี่ยงครับ!”
“ทุกงานล้วนมีผู้ชำนาญอยู่แล้ว คุณแค่โทรแจ้งตำรวจ เดี๋ยวพวกเขาก็จัดการเอง” เฝ่ยไป๋ลู่มองเจี่ยเจียอิ้น และเอ่ยอย่างใจเย็น “ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ แต่จงนำเงินนี้ไปทำพิธีศพให้แก่เขาก็พอ”
หากต้องการซื้อที่ฝังศพอย่างดีในเมืองเจียงก็ต้องใช้เงินไม่น้อย
ดังนั้นเจียอิ้นจึงต้องสูญเสียทั้งเงินและโครงการของเขา เพื่อกำจัดปัญหาที่เกิดขึ้นนี้
“ครับ ครับ ครับ ผมจะฟังคุณ แล้วก็จะหาที่ฝังศพเหมาะ ๆ ให้เขาแน่นอน” เจี่ยเจียอิ้นพยักหน้าเหมือนคนโง่ รับปากมั่นเหมาะราวกับการสูญเสียเงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา
เฝ่ยไป๋ลู่เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของพลังปราณผ่านกล้องเงียบ ๆ
ข้อมูลนับไม่ถ้วนแวบขึ้นมาในใจ และเธอก็ค้นพบมันหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
“ศพถูกฝังอยู่ทางซ้าย เดินตรงไปข้างหน้าสองร้อยเมตร”
“ไปดูกันเถอะ” เจี่ยเจียอิ้นกับหลี่เปาเดินตรงไป ตามด้วยคนงานและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
ในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าห้อ
