บทที่ 302 พ่อชอบ
ช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า
ถังหว่านทำอาหารเย็นด้วยตัวเอง และตอนนี้เธอก็พบว่าถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ยลูกสาวทั้งสองของเธอที่ตามรบกวนเธอตลอดบ่ายหายไปเสียแล้ว แม้ว่าเธอจะตะโกนอยู่หลายครั้งก็ไม่ได้รับการตอบสนองจากเด็ก ๆ
“พี่สะใภ้ พวกเด็ก ๆ อยู่ในโรงยิมน่ะ” ถงหู่กล่าว
“เด็ก ๆ ไปทำอะไรในโรงยิม” ถังหว่านวางจานสองใบไว้บนโต๊ะแล้วถามด้วยความสงสัย
“ออกกำลังกายครับ”
“ออกกำลังกาย?” ถังหว่านอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
เธอรู้สึกว่าลูกสาวทั้งสองชอบเล่นสนุกกันเสียจริง ใกล้ถึงเวลากินข้าวแต่ยังไปเล่นที่โรงยิมอยู่อีก
“ถงหู่ ไปเรียกเด็ก ๆ มาทานอาหารเย็นเถอะ”
“ครับ!”
ถงหู่พยักหน้าและรีบเดินไปที่โรงยิมทันที
เวลานี้ถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ยกำลังถือดัมเบลหนัก 5 กิโลกรัมอยู่ในมือทั้งสองข้าง พวกเธอยกขึ้นลงซ้ำ ๆ เพื่อออกกำลังแขน
หากคนนอกมาเห็น พวกเขาคงจะต้องประหลาดใจที่เห็นภาพนี้แน่ เพราะดัมเบลหนึ่งด้ามหนัก 5 กิโลกรัม และเมื่อถือข้างละด้าม นั่นหมายความว่าน้ำหนักทั้งหมดคือ 10 กิโลกรัม ในขณะที่ เด็ก ๆ มีอายุน้อยกว่า 5 ปี และอีกคนอายุน้อยกว่า 7 ปี
แม้แต่ผู้ใหญ่ก็เกรงว่าจะมีหลายคนที่ไม่สามารถออกกำลังแขนด้วยดัมเบลข้างละ 5 กิโลกรัมแบบนี้ได้
ทว่าถงหู่ไม่แปลกใจสักนิด
สำหรับถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ยนั้น โจวอี้แทบจะทำซุปยาให้กินทุกวัน และให้พวกเธออาบน้ำยาอยู่บ่อยครั้ง ยาจำนวนมากได้ผสานรว
