ะปกป้องคุณและลูกสาวของผมไปตลอดชีวิต” ขณะที่โจวอี้กำลังพูด ใบหน้าที่ละเอียดอ่อนของหญิงสาวตรงหน้าก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา
“โจวอี้ ปล่อยฉันก่อน” ถังหว่านยังคงดิ้นรน แม้จะรู้ว่าไม่สามารถหนีไปได้ก็ตาม เธอกล่าวว่า “เราไม่ได้เจอกันห้าปีแล้ว จากที่คุ้นเคยก็กลายเป็นเหมือนไม่รู้จัก ตอนนี้ฉันไม่รู้จะเผชิญหน้ากับคุณยังไง คุณให้เวลาฉันมากกว่านี้ได้ไหม ฉันต้องคิดเรื่องความสัมพันธ์ของเราให้ดี”
“ได้!”
โจวอี้เงียบไปครู่หนึ่งและค่อย ๆ ปล่อยมือจากหญิงสาวที่รัก
ถังหว่านต้องการเวลา อันที่จริงชายหนุ่มเองก็ยังต้องการเวลาเช่นกัน
หญิงสาวก้าวออกมาจากอ้อมแขนเขาอย่างโล่งใจ
การที่โจวอี้ไม่บังคับเธอนั่นทำให้รู้สึกดีขึ้นมาก ถังหว่านจัดเสื้อผ้าของตัวเองและมองลึกเข้าไปในแววตาของโจวอี้ ก่อนจะพูดทิ้งท้ายว่า “ถ้าพาลูกสาวของฉันออกไปไหน ทีหลังอย่ากลับดึก เข้าใจไหม”
แค่นั้นแหละ!
เธอไม่ให้โอกาสโจวอี้พูดอะไร หญิงสาวรีบหันหลังและเดินสะบัดก้นไปที่บันไดอย่างรวดเร็ว
โจวอี้มองตามแผ่นหลังของถังหว่านอย่างข้องใจ
ชายหนุ่มมุ่งมั่นว่าจะใช้เวลาทั้งชีวิตในการปกป้องถังหว่านและลูกสาว
ภรรยาที่แข็งแกร่งของเขา
เธอเป็นเหมือนเสือดาวตัวเมียกลางหุบเขา แรงกดดันของนักล่าแผ่ซ่านไปทั่วร่างบอบบางนั้น
แต่ถึงกระนั้น ถังหว่านยังคงครองตำแหน่งที่สำคัญอย่างมากในใจของโจวอี้
“เอาล่ะ ไปทีละขั้นตอน! บางทีเวลาเท่านั้นที่จะช่วยได้…” โจวอี้ถอนหายใจเบา ๆ และดื่มเบี
