ราบว่าเขาอยู่ภายใต้แรงกดดันเพียงไร
ยามนี้ อีกฝ่ายกลับพูดกับเขาคล้ายเหยียดหยามว่าข้าจะไม่ถือสาเจ้า
ราวกับทุกสิ่งเป็นความผิดของเขา
เจิ้งหมิงสวินขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบเสียงหัวเราะของเจียงผิงอันในยามนี้เลย มันเหมือนกำลังเยาะหยันเขาอยู่
เจิ้งหมิงสวินกล่าวกับเจียงผิงอันเสียงเรียบ “นี่คือการให้โอกาสเจ้าแล้ว อย่าทำตัวไม่เห็นค่ามันเลย”
“ไปให้แม่เจ้าโน่น!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงผิงอันทิ้งภาพลักษณ์ ก่นด่าหยาบคายออกมา
เหตุผลหลักคือ เขาไม่รู้จะใช้คำใดมาบรรยายโทสะในใจเขาขณะนี้ออกมาจริง ๆ
ไอ้แก่ไม่ยอมตายพวกนี้ คิดว่าพวกตนเป็นเซียนกันหรือ?
สีหน้าของเจิ้งหมิงสวินดำคล ้าทันใด
เขาเป็นประมุขหอตำราเทียนเต้า ยอดฝีมือสูงสุดของเผ่ามนุษย์ยามยอดฝีมือพบเขา ก็ยังต้องเรียกเขาเป็นประมุขหอตำราอย่างนอบน้อม
แต่ยามนี้ เขากลับถูกผู้น้อยคนหนึ่งด่าทอต่อหน้าปวงชน
เขาไร้ยางอายหรือ?
เหล่าผู้ฝึกตนรอบข้างสูดหายใจเฮือก
เจียงผิงอันบ้าไปแล้วหรือ? กล้าดูแคลนกันเช่นนี้
“เจ้าวอนตายอยู่หรือ?”
ภาพฉายของเจิ้งหมิงสวินแผ่คลื่นพลังชวนสะพรึงเยี่ยงสัตว์ร้ายทำให้เข่าของเจียงผิงอันเกือบป่นแหลก
ใบหน้าของเจียงผิงอันไร้ความกลัว ร่างของเขาตั้งตรงยิ่งกว่ากระบี่
“มีแต่การฆ่าละเลงเลือดเท่านั้น จึงเรียกสติพวกไอ้เฒ่าไม่ยอมตายกันได้ ใครจะมาสู้!”
